ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΝΑΥΑΓΟΥΝ

Μία εξαιρετική ομιλία από τον πατέρα Ανδρέα Κονάνο, δοσμένη σε τηλεοπτική εκπομπή στην Κύπρο. 

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ Ή ΤΑΥΤΙΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ ΣΤΟΝ ΓΑΜΟ;

Όταν το διαδίκτυο χρησιμοποιείται για να διαδίδει ωφέλημα πράγματα, τότε αξίζει τον κόπο.


Να τι διάβασα από ανάρτηση πολύ καλών φίλων του facebook, όσον αφορά την εξέλιξη της προσωπικότητας μέσα από τον Γάμο:





Ένα καταπληκτικό κείμενο του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου:


Ο Θεός μας έπλασε μοναδικούς και ανεπανάληπτους. Μα εμείς θελήσαμε να μοιάσουμε σε άλλους. Γονείς, δασκάλους, φίλους, γεροντάδες και «αγίους».

Λέει ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, ότι στον Θεό δεν αρέσει να επαναλαμβάνεται. Ο Θεός είναι Πρόσωπο και συνάπτει μοναδικές και ανεπανάληπτες προσωπικές σχέσεις με τον καθένα μας ξεχωριστά....

Τα βιώματα των αγίων δεν επαναλαμβάνονται. Είναι μοναδικά για τον καθένα. Είναι ο δικός τους δρόμος προς Εκείνον.

Ο Θεός μας έδωσε εκατοντάδες τρόπους, για να φτάσουμε κοντά Του. Ένα δρόμο με χιλιάδες μονοπάτια.

Και εμείς θέλουμε να πάμε όλοι από τον ίδιο. Και δεν χωράμε. Και στριμωχνόμαστε και σκάμε και δυσφορούμε, πνιγόμαστε και ταλαιπωρούμαστε.

Γιατί; Μα γιατί δεν θέλουμε να ζήσουμε την ζωή που μας χάρισε Εκείνος. Προτιμούμε να ζούμε την ζωή ενός άλλου. Να φεύγουμε από την ευθύνη την μοναδικότητας.

Και μόνο όταν πεθάνουμε θα καταλάβουμε ότι εμείς δεν ζήσαμε, μα κάποιος άλλος ως σκιά την θέση πήρε την δικιά μας.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος


Και τα σχόλια σε διάλογο που ακολούθησε:

- ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΣ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ !!

-Αρκεί να μην μας ταυτίζει, ... Μου έλεγε ο Πνευματικός μου ότι ακόμη και στο γάμο οι άνθρωποι συλλειτουργούν και πορεύονται μαζί παράλληλα-όχι ταυτόσημα- προς την αγιότητα,και είναι ύβρις προς τον Θεό που τους έπλασε να γίνονται μία προσωπικότητα. Ο Θεός μας έκανε όλους μοναδικούς...

(Συζητήσεις παραδείγματα στο χάος του facebook.)



π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος:Ο Κινέζος,Ο Θεός και η Μοναξιά 

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ, ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΣΥΖΥΓΟΥΣ

ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

Στην αγιοκατάταξη του Γέροντος Πορφυρίου προχώρησε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατά την συνεδρίαση της 27ης Νοεμβρίου 2013.

Όσοι γνώρισαν τον Άγιο Γέροντα, έχουν πολλά να πουν.

Να κάποια από αυτά τα λίγα, κάποιες από την πληθώρα των διδαχών που καταγράφηκαν για να τιμήσουν τον Άγιο και να βοηθήσουν εμάς:

Ἔλεγε ὁ π. Πορφύριος ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ καλοῦ πατέρα γιὰ τὸ παιδί του πρέπει νὰ μένει ἀμείωτο, ἀκόμη κι ὅταν τὸ παιδὶ μεγαλώνει καὶ σκληρύνεται καὶ ἐπαναστατεῖ καὶ δὲν τὸν ἀκούει καὶ παίρνει ἀκόμη καὶ θέσεις ἐχθρικὲς καὶ ἀντίθετες. Ἐκεῖ θὰ φανεῖ ἡ δεξιοτεχνία, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ καλοῦ πατέρα, γιατὶ τὰ παιδιά, μέχρι νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν ἀνδρικὴ ἡλικία, κάνουν πολλὲς ἀνέμπειρες καὶ ἀνόητες ἐνέργειες καὶ προκαλοῦν τοὺς γονεῖς, εἰδικὰ τὸν πατέρα.

Ὁ πατέρας καμιὰ φορὰ σκληρύνεται καί, ἀπὸ ἀπερισκεψία λησμονεῖ τὴ θέση τοῦ καλοῦ πατέρα καὶ γίνεται ἀστυνομικὸς σκληρὸς καὶ κάνει στὸ παιδί του, πολλὲς φορές, ἀνεπανόρθωτο κακό.

Ἂν τὸ ἀνώριμο παιδί, ὁ νέος αὐτός, ψυχολογήσει τὸν πατέρα του ὅτι εἶναι πραγματικὰ καλὸς πατέρας, ὅτι κάνει παράλογες παραχωρήσεις καὶ ὑπομονὴ πατρική, τότε τὸ παιδὶ αὐτό, μέχρι νὰ πεθάνει, θὰ ἔχει συνεχῶς στὸ στόμα του τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα του, καὶ θὰ λέει: Ἐμένα ὁ πατέρας μου ἤτανε ἅγιος· τὸν γνώρισα, ὅταν εἶχα τὶς νεα­νικές μου τρέλες.

(Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου, 296)

Μὲ τόσες ψυχολογικὲς γνώσεις, καί… ἔχασαν τὸ παιδί τους!

Γιὰ τοὺς γονεῖς ἑνὸς παραστρατημένου παιδιοῦ, μοῦ ἔλεγε μὲ λύπη: «Οἱ γονεῖς του, μὲ τόση μόρφωση, μὲ τόσες ψυχολογικὲς γνώσεις, μὲ τόση ἐπιστημονικὴ κατάρτιση, ἔχασαν τὸ παιδί τους μέσα ἀπὸ τὰ χέρια τους. Τί νὰ σοῦ κάνει ἡ μόρφωση; Μόνο ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, μόνο ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη μας, ποὺ θυσιάζεται μυστικὰ γιὰ τοὺς ἄλλους, μπορεῖ νὰ σώσει καὶ τοὺς ἄλλους καὶ ἐμᾶς».

(Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου, 295π.)

http://www.porphyrios.net/?p=2617

Ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά

Οὔτε μιὰ φορὰ δὲν πρέπει νὰ τσακωθεῖτε

μπροστὰ στὰ παιδιά

— Οὔτε μιὰ φορὰ δὲν πρέπει νὰ σᾶς ἀκούσουν τὰ παιδιά σας νὰ τσακώνεστε ἤ, ἔστω, νὰ ὑψώνετε τὸν τόνο τῆς φωνῆς σας ὁ ἕνας στὸν ἄλλο.

— Μὰ εἶναι δυνατὸ αὐτό, Γέροντα;

— Καὶ βέβαια εἶναι. Καὶ μάλιστα ἔτσι, ὅπως σᾶς τὸ λέω· οὔτε μιὰ φορά.

Τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν καταπίεση

Σὲ μιὰ μητέρα, ποὺ ρώτησε τὸ Γέροντα Πορφύριο ἂν εἶναι προτιμότερο νὰ πάρει τὰ παιδιά της καὶ νὰ ἐγκατασταθεῖ στὸ Λονδίνο, εἶπε: «Μὴν ἀγοράσεις σπίτι στὸ Λονδίνο, μὴν πᾶς ἐκεῖ. Δὲν ἔχεις τὴν ἐργασία σου ἐκεῖ. Τὸ κλίμα εἶναι ὑγρό, οἱ ἄνθρωποι ξένοι, ψυχροί, ἑτερόδοξοι. Τὰ παιδιά σου θὰ εἶναι λυπημένα ἐκεῖ. Εἶναι καλύτερα νὰ μείνουν ἐδῶ, ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶναι χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι, Ἕλληνες. Τὸ κλίμα ἐδῶ εἶναι καλὸ καὶ θὰ τὸ χαροῦν τὰ παιδιά.

Τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν καταπίεση. Ὅταν κάνουν ἀταξίες, σὰν μητέρα λάβε τὰ μέτρα σου, ἀλλὰ μὴν τὰ πιέζεις. Καλὰ κάνεις, ποὺ τοὺς διαβάζεις τὴν Ἁγία Γραφὴ κάθε μέρα. Ἂν ἕνα σου παιδὶ ἀντιδρᾶ, ἄφησέ το, πάρε τὰ ἄλλα, πήγαινε σ’ ἄλλο δωμάτιο καὶ συνέχισε τὸ διάβασμα. Ὅταν πηγαίνεις στὴν ἐκκλησία καὶ τὰ παιδιά σου δὲν θέλουν νὰ σὲ ἀκολουθήσουν, μὴν τὰ ἐξαναγκάζεις, ἀλλὰ καὶ μὴν ἀδιαφορήσεις γι’ αὐτά. Νά, πές τους: Ἐγώ, παιδιά, φεύγω γιὰ τὴν ἐκκλησία. Ὅποιος θέλει μπορεῖ νὰ ἔρθει μαζί μου, τώρα ἢ ἀργότερα. Αὐτὰ τὰ λόγια νὰ τοὺς πεῖς καὶ νὰ κάνεις πολλὴ προσευχὴ γιὰ τὰ παιδιά. Μὲ τὴν προσευχή σου θὰ τοὺς μιλήσει ὁ Θεός».

http://www.porphyrios.net/?p=1317

Το χάρισμα της Διάκρισης στην ορθόδοξη πνευματική καθοδήγηση, 283, 284

Δυσκολίες, πειρασμοὶ καὶ ἀπελπισία



Νὰ ξέρεις, παιδί μου, ὅτι ὁ πονηρὸς ὅταν δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς νικήσει ἐσωτερικά, τότε μᾶς κάνει αὐτὲς τὶς ἐξωτερικὲς ἐπιθέσεις μὲ διάφορα συμβάντα, ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, γιὰ νὰ μᾶς φοβίσει.

Δὲν ὑπάρχει ἀπελπισία μέσα στὴν Ἐκκλησία, ὅ,τι καὶ νὰ ἔχεις κάνει, ὅ,τι καὶ νὰ ἔχεις ὑποστεῖ. Δὲν ὑπάρχει ἀπελπισία. Στενοχώρια μπορεῖ νὰ ἔχεις, ἀλλὰ ἀπελπισία ὄχι. Ὁ Θεὸς, μέσα ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση σὲ βοηθᾶ καὶ ξεπερνᾶς αὐτὰ τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ σὲ ὁδηγήσουν στὰ ἔσχατα ὅρια τῆς ἀπελπισίας.

Ἔχει ὁ Θεός. Ἐκεῖ ποὺ ἀπελίζεσαι, σοῦ στέλνει κάτι ποὺ δὲν τὸ περιμένεις… ἀρκεῖ νὰ Τὸν πιστεύεις καὶ νὰ Τὸν ἀγαπᾶς.


Τὸ μέλλον τοῦ τόπου μας καὶ τῆς ἀνθρωπότητας



Τόσο στὴν προσωπική μας ζωή, ὅσο καὶ στὴ ζωὴ τοῦ τόπου μας καὶ τῆς ἀνθρωπότητος, ἔβλεπε σημάδια ἐλπίδας. Ἕνα βράδυ ποὺ τοῦ εἴχαμε ἐμπιστευθεῖ τὴ θλίψη μας καὶ τὴ στενοχώρια μας γιὰ τὰ ὅσα συνέβαιναν γύρω μας, μᾶς ἐκμυστηρεύθηκε.

“Ἡ ἐποχή μας εἶναι σὰν τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τότε ὁ κόσμος εἶχε φθάσει σὲ μιὰ ἄθλια κατάσταση. Ὁ Θεὸς ὅμως, μᾶς λυπήθηκε.

Καὶ τώρα δὲν πρέπει ν’ ἀπελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα ἀπὸ τὴ συμφορὰ νὰ ἐμφανίζεται κάποιος πολὺ σπουδαῖος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ συνεγείρει καὶ θὰ ἑνώσει τὸν κόσμο πρὸς τὸ καλό”

(Ἀνθολόγιο ΣυμβουλῶνΓέροντος Πορφυρίου, σελ. 82)

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δίνεται στὸν Χριστὸ ξεπερνάει τὶς δυσκολίες χωρὶς νὰ φθείρεται

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟΝ ΓΑΜΟ

 

Συχνά στα παραδοσιακά ζευγάρια κυριαρχεί η ιδέα ότι ο άντρας φέρνει το ψωμί στην οικογένεια και η γυναίκα μεγαλώνει τα παιδιά.

Δεν είναι αυτή η γνώμη όμως της ορθόδοξης παράδοσης, που θέλει και τον πατέρα να είναι ενεργός στην παιδαγωγία των παιδιών του και στην συμπαράσταση στην σύζυγό του.

Η ορθόδοξη πνευματικότητα επίσης δεν θέλει τον άνθρωπο να σώζεται μόνος του, κλεισμένος στον ευατό του και να μην συμπάσχει με αυτό που συμβαίνει γύρω του.

H MOIXEIA

 

Στην εποχή που ζούμε και που όλα είναι ανεκτά και συνηθισμένα,

γιατί απλά τα κάνουν όλοι,

δεν υπάρχει τίποτα να κάνει την διαφορά

πέρα από κάποιους ηθικούς κανόνες που θέτονται από την οικογένεια, το σχολείο (αν!), τους ψυχολόγους (ίσως) και οπωσδήποτε την Εκκλησία

 

.Σχετικά με την μοιχεία τα πράγματα σήμερα είναι πιο ανεκτικά παρά ποτέ.

Και σίγουρα υπάρχουν και αυτοί που κρατάνε σταθερά την πίστη στην οικογένειά τους και τον ή την σύζυγο που διάλεξαν.

 

Είναι όμως τόσο πιστοί όσο νομίζουν;

Για να δούμε.

 

 

Κάποτε, 2013 χρόνια πριν, στην όχι και τόσο μακρινή μας Ανατολή, η μοιχεία τιμωρείτο με θάνατο,

αλλά μόνο στην γυναίκα. Το έθιμο αυτό συνεχίζει ακόμα και σήμερα κατά τον ίδιο τρόπο.

Ακόμα και όταν η γυναίκα βιαστεί, οι ποινή είναι θάνατος γι' αυτήν, όχι όμως και για τους άντρες βιαστές της.

 

Και ήρθε κάποτε, 2013 χρόνια πριν, ο Χριστός και τα έβαλε με την κοινωνία αυτή,

την διπρόσωπη και διεφθαρμένη.

Και δεν υποστήριξε τον άντρα ή την γυναίκα, αλλά την Αλήθεια.

Και η Αλήθεια δεν έχει φύλλο ούτε ηλικία.

Η ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ ΣΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ

 

Στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται ή αρμονία του θεού.
… Μου λένε μερικοί άνδρες: «Δεν συμφωνώ με την γυναίκα μου -είμαστε αντίθετοι χαρακτήρες. Άλλος χαρακτήρας εκείνη, άλλος εγώ! Πώς κάνει τέτοια παράξενα πράγματα ό Θεός; Δεν θα μπορούσε να οικονομήσει μερικές καταστάσεις έτσι, ώστε να ταιριάζουν τα ανδρόγυνα, για να μπορούν να ζουν πνευματικά;».

«Δεν καταλαβαίνετε, τους λέω, ότι μέσα στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται ή αρμονία του Θεού; Οι διαφορετικοί χαρακτήρες δημιουργούν αρμονία. Αλίμονο, αν ήσασταν ίδιοι χαρακτήρες! Σκεφθείτε τι θα γινόταν, αν λ.χ. και οι
δύο θυμώνατε εύκολα3 θα γκρεμίζατε το σπίτι. Η, αν και οι δύο ήσασταν ήπιοι χαρακτήρες, θα κοιμόσασταν όρθιοι!…»…

"ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΣΟΥ ΝΑ ΝΑΥΑΓΗΣΕΙ"

 

Ο χαρισματικός ομιλητής, π. Ανδρέας Κονάνος, μιλάει για τον γάμο.

Εξαιρετικής σπουδαιότητος ομιλία που αφορά κάθε οικογένεια που προσπαθεί να επιβιώσει σήμερα.

Όπως έχουμε ξαναπεί, η διδασκαλία της Εκκλησίας, από την απαρχή της, συμπεριλαμβάνει το θρησκευτικό στοιχείο αλλά και το ηθοπλαστικό, το υπερβατικό αλλά και τα θέματα του κόσμου τούτου γι' αυτό και άπτεται της Ψυχολογίας, της Ψυχοθεραπευτικής και της Παιδαγωγικής Επιστήμης.
Η Εκκλησία έγινε για τον Άνθρωπο και θέλει την ευτυχία μας.
Γι' αυτό, ας μην παραβλέψουμε τέτοιες ομιλίες επειδή ο ομιλητής δεν είναι ψυχολόγος αλλά πνευματικός. Οι πνευματικοί σήμερα περισσότερο παρά ποτέ είναι τα ισχυρότερα στηρίγματα στον άνθρωπο και τα προβλήματά του.
Εξ' άλλου, οι πάμπολες Σχολές Γονέων που προωθούνται στις ενορίες, αποβλέπουν στην οικογενειακή ευτυχία των ανθρώπων και την ψυχοσωματική πληρότητα γονέων και παιδιών.

Πηγή: Το βρήκα στο ιστολόγιο ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΛΜΟΣ, στην ανάρτηση
π.Ανδρέας Κονάνος: «Μην αφήνεις το γάμο σου να ναυαγήσει»

ΣΤΟΥΣ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ...ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΓΑΜΟ;

Οι χριστιανοί στο καιρό των διωγμών και παντρεύονταν και παιδιά έκαναν-Γέροντας Παίσιος

Ρώτησε κάποιος τον γέροντα Παϊσιο:

_Γέροντα σήμερα πολλοί νέοι άνθρωποι δεν θέλουν να κάνουν παιδιά γιατί σκέφτονται σε τι είδος κόσμο θα φέρουν το παιδί τους. Μόλυνση από τα χημικά, από τα πυρηνικά, ζωή γεμάτη άγχος, άγρια κοινωνία, πόλεμοι, πεινά, σκοτωμοί, βιασμοί, αρπαγές, απαγωγές…

Η ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ ΒΟΗΘΟΣ ΤΩΝ ΑΤΕΚΝΩΝ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ

 

Η αγία Άννα, μητέρα της Παναγίας, αξιώθηκε να αποκτήσει παιδί σε προχωρημένη ηλικία.

Η Παναγία ήταν θείο δώρο στον Ιωακείμ και την Άννα των οποίων η ευσέβεια ήταν αδιαμφισβήτητη και η προσευχή τους συνεχείς όλα τα χρόνια της ζωής τους για ένα παιδί.

Η ατεκνία εκείνη την εποχή ήταν μεγάλη ατίμωση για ένα ζευγάρι.

 

Αδιάκοπα ο Ιωακείμ και η Άννα παρακαλούσαν και ελπίζαν η προσευχή τους να εισακουστεί.

Μέχρι που ο Θεός τίμησε την μεγάλη ευσέβειά τους, την ταπεινοφρωσύνη τους και την εμπιστοσύνη τους στον Θεό δίνοντάς τους την Παναγία.

 

 

 

Η αγία Άννα βοηθάει τα άτεκνα ζευγάρια να τεκνοποιήσουν.

Πολλοί σύζυγοι μάλιστα προσφεύγουν στην Σκήτη της Αγίας Άννης στο Άγιο Όρος για να πάρουν ευλογία και να κάνουν το τάμα τους, αντλώντας παράλληλα δύναμη από το πνευματικό κλίμα του μοναστηριού.

 

 

Σκήτη Αγίας Άννης, Άγιον Όρος

 

 

Λίγες πληροφορίες παραπάνω για την Αγία Άννα αλλά και για την βοήθειά της

στην τεκνογονία είναι πραγματικά απαραίτητες:

 

ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ;

Όλοι αγαπάμε τα παιδιά μας και κάνουμε τα πάντα γι' αυτά.

 

Το ερώτημα είναι...κάνουμε τα πάντα γι' αυτά ή για μας;

Για τα δικά τους όνειρα ή τα δικά μας;

Τα αγαπάμε όπως είναι ή όπως θα θέλαμε να είναι;

 

Η παρακάτω ανάλυση είναι συνάμα και ένα μικρό τεστ για όλους εμάς τους γονείς που, αναμφίβολα, θέλουμε να κάνουμε πραγματικά τα πάντα για τα παιδιά μας.

 

Ένα κείμενο οδηγός στην σχέση με το παιδί μας.

Τι σημαίνει «αγαπώ το παιδί μου»


Λέμε όλοι, και το πιστεύουμε και έχουμε δίκιο ,ότι αγαπούμε τα παιδιά μας. Φυσικά, είναι αλήθεια αυτό, ότι τα αγαπούμε. Από την άλλη, την ίδια στιγμή που το λέμε αυτό, παραδεχόμαστε όλοι και το ομολογούμε με διάφορους τρόπους, είτε στον εαυτό μας, είτε σε φιλικές μας συζητήσεις, είτε στην εξομολόγηση, ότι κάνουμε σφάλματα. Εννοείται ότι αυτό με όλους μας συμβαίνει. Δεν υπάρχει γονέας που δεν κάνει σφάλματα και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Πως είναι δυνατό αυτά τα δύο να συνυπάρχουν; Και να αγαπώ τα παιδιά μου και να κάνω σφάλματα; Ίσως, δεν τα αγαπούμε πάντοτε με τον σωστό τρόπο. Πρέπει να ,μάθουμε τον κατάλληλο τρόπο.

Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ποθεί την τελειότητα και ταυτόχρονα είναι βουτηγμένος μέσα στην ατέλεια. Και παλεύει με αυτά τα δύο διαρκώς. Οι μαθητές του Χριστού προσεύχονταν, ήταν πιστοί. Αλλά του είπαν: «Κύριε, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε» την ίδια στιγμή που προσεύχονταν. Κάτι καλύτερο μπορούσε να γίνει. Κάπως μπορούσε να διορθωθή αυτό.

 Θα προσπαθήσουμε δηλαδή να δούμε τώρα τι σημαίνει αγαπώ το παιδί μου. Τι σημαίνει η αγάπη, ποιο είναι το πραγματικό της νόημα και πότε είναι σωστή. Έχω καταγράψει μερικά χαρακτηριστικά που έχει η σωστή αγάπη προς τα παιδιά μας- πολλά από αυτά που θα πω ισχύουν και για την αγάπη προς τα εγγόνια μας – και δεν σημαίνει ότι αυτά που έχω καταγράψει είναι τα πάντα. Μπορεί με την δική σας βοήθεια και την συζήτηση να βρούμε και άλλα στοιχεία για το τι σημαίνει αγαπώ σωστά το παιδί μου.

Πρώτον ,αγαπώ το παιδί μου όπως είναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Εάν αγαπώ το παιδί μου όπως θα ήθελα να είναι, αυτό σημαίνει ότι αγαπώ τις προσδοκίες μου. Αγαπώ τις φαντασιώσεις μου, πως το φαντάζομαι δηλαδή. Άρα , αγαπώ τον εαυτό μου σε τελευταία ανάλυση. Αυτό είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό της σωστής αγάπης, σε όλες τις σχέσεις.

Το ίδιο συμβαίνει και με το ζευγάρι. Όλοι κάνουμε όνειρα πριν γνωρίσουμε τον άνθρωπο που θα παντρευτούμε, τον φανταζόμαστε. Όμως έρχεται η στιγμή που πρέπει να τον αγαπήσουμε όπως είναι. Αλλά το πώς είναι αρχίζουμε να το καταλαβαίνουμε σιγά-σιγά, όχι από την αρχή. Σε μεγάλο βαθμό βέβαια μετά τον γάμο. Αυτό όμως είναι η πραγματική αγάπη. Δηλαδή η αληθινή αγάπη που έχει βάθος, που έχει αντίκρυσμα, που έχει νόημα, είναι όταν αγαπάμε τον άλλο για αυτό που είναι. Όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Και είναι η αγάπη που πατάει στην γη και όχι στα σύννεφα.

ΝΑ ΠΩΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΟΞΕΝΙΑ!

 
Συζητήσεις για γάμο; Αναζήτηση για ταιριαστό σύντροφο; Υπάρχουν τρόποι και τρόποι. Ένας, ο πιο αποτελεσματικός κατά την γνώμη μου, είναι η προσευχή. Το περιστατικό που περιγράφεται είναι πραγματικό αν και παράδοξο. Σημειωτέον ότι το πρόσωπο που τα περιγράφει ήταν παραδομένο από μικρή ηλικία στην προσευχή, οπότε το υπερφυσικό αυτό γεγονός δεν συνέβει τυχαία.

Διηγήθηκε η γιαγιά Λαμπρινή: «Η κόρη μου Σταθούλα είχε περάσει τα δεκαοχτώ της και ήταν καιρός για παντρειά. Άρχισαν τα προξενιά, αλλά δεν με ανέπαυαν οι γαμπροί. Ήταν ευκατάστατοι, καλοί άνθρωποι, αλλά με σεσαλευμένη καθαρότητα. Εκείνα τα χρόνια δεν είχε τόσο λόγο η νύφη για την επιλογή του γαμπρού και επειδή είχα την μέριμνα του γαμπρού ήθελα πρώτα απ’ όλα να είναι καθαρός, αγνός. Η Σταθούλα δεν είχε κλίσει για καλογερική όπως εγώ και έπρεπε να βρεθεί γαμπρός. Μια μέρα το βράδυ που πήγα στο κρεβάτι να κοιμηθώ, πήρα ως συνήθως να διαβάσω ένα βιβλίο και ήμουν στενοχωρημένη γιατί δεν βρισκόταν ο γαμπρός. Ο άνδρας μου κοιμόταν χωριστά για μην τον ενοχλώ. Μόλις είχε πάρει ο ύπνος τον άνδρα μου, άνοιξε το παράθυρο μόνο του και μπήκε ο φύλακας Άγγελός μου.

ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑ ΣΤΟΝ ΓΑΜΟ;

Πώς μπορεί κανείς να σηκώσει την απιστία στον γάμο; Πρόκειται για έσχατη προδοσία. Παρ' όλα αυτά μπορεί να μας οδηγήσει στην αγιότητα. Πώς;

Η ιστορία που θα διαβάσετε είναι πραγματικό περιστατικό, όσο και αν φαίνεται παράδοξο. Η δε εισαγωγή της ανάρτησης που ακολουθεί, από το ιστολόγιο ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ  (μην τρομάζετε, η ονομασία του προέρχεται από ορθόδοξη πατερική έκφραση) μας παρέχει παραπομπές και σε περιστατικά όπου ο σύζυγος ανέχθηκε την απιστία αλλά και σε αναρτήσεις που μας διαφωτίζουν περισσότερο περί του θέματος.

Δυσκολοκατόρθωτα πράγματα αλλά γίνονται. Από ορισμένους τουλάχιστον. Και αν γίνουν με τον σωστό τρόπο μας οδηγούν στην αγιότητα αλλά και στην αιωνιότητα:

Μια σύγχρονη απατημένη ορθόδοξη σύζυγος

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Συχνά σε μία οικογένεια την δυναμικότητα την διαθέτει η γυναίκα ενώ ο άντρας τυχαίνει να είναι πιο υποχωρητικός και λιγότερο δυναμικός. Η συμβίωση αυτή δεν είναι παράδοξη, καθώς ό,τι δεν διαθέτει το ένα μέλος ως χάρισμα το διαθέτει το άλλο μεταδίδοντας έτσι ο ένας στον άλλο χαρίσματα και διορθώνοντας ελαττώματα.

Η διαφορετικότητα αυτή σε μία οικογένεια με συνειδητή πίστη εξελίσσεται ομαλά. Με την σωστή αντιμετώπιση του ενός προς τον άλλο και τον αλληλοσεβασμό, όλες οι καταστάσεις εξισορροπούνται. Έτσι, η υπερβολική δυναμικότητα βρίσκει φρένο στην ηπιότητα του συζύγου, ώστε να μετριαστεί (γιατί κάθε προρέρημα στην υπερβολή του γίνεται ελάττωμα) ενώ ο σύζυγος με τις προτροπές της συζύγου του παίρνει περισσότερη φόρα. Με τον καιρό, ταυτίζονται οι δύο σε μία κοινή γραμμή χωρίς προβλήματα. Μαθαίνουν να συμβιώνουν με σεβασμό ο ένας για τον άλλο ενώ η αγάπη μετριάζει τις αντιθέσεις. Αντιθέτως, στην οικογένεια εκείνη προβάλλονται άλλα χαρίσματα που ο καθένας έχει, ώστε και τα δύο φύλλα, ο άντρας και η γυναίκα, να μεταδίδουν ό,τι η οικογένεια και τα παιδιά (αν υπάρχουν) χρειάζεται να απορροφήσουν για να εξελιχθούν.

Σε μία οικογένεια όπου λείπει όμως η πίστη, όχι σπάνια βλέπουμε να λείπει και ο σεβασμός αλλά και η ανεκτικότητα. Ενώ οι δύο σύζυγοι είχαν γνωριστεί καλά πριν τον γάμο και πήραν συνειδητά την απόφαση να ενώσουν τις ζωές τους, μετά τον γάμο η κατάσταση αντιστρέφεται. Ξαφνικά η ηπιότητα του συζύγου φαντάζει αδυναμία, η υποχωρητικότητά του μιάζει αποκρουστική απέναντι στον δυναμισμό της συζύγου, φαίνεται να είναι η σύζυγος αυτή που πρέπει να πάρει αποφάσεις, η οποία όμως συχνά δεν υπολογίζει ότι κάθε αλλαγή χρειάζεται χρόνο, ενώ η τρυφερότητα του συζύγου δεν γίνεται πλέον αποδεκτή.

Το χειρότερο είναι όταν αρχίζουν πλέον οι χλευασμοί και η ειρωνία εναντίον του μέλους που είναι πιο μαλακών  και ήπιων τόνων από το μέλος που διαθέτει τον δυναμισμό. Τότε πλέον έχει έλθει η αρχή του τέλους. Αν υπάρχουν παιδιά και μεγαλώσουν σε τέτοιο περιβάλλον, ή βλέπουν τους χωρισμένους πλέον γονείς τους (γιατί συνήθως σε χωρισμό οδηγούνται τα πράγματα) να χλευάζουν την ηπιότητα ως αδυναμία και να ειρωνεύονται αυτόν που την διαθέτει, τότε τα ίδια τα παιδιά θα μπουν στο παιχνίδι και θα περιπλέξουν την κατάσταση.

Ο ΑΚΛΟΝΗΤΟΣ ΓΑΜΟΣ

Ο επιτυχημένος και ευτυχισμένος γάμος δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η ευτυχία δεν μας χαρίζεται. Την κατακτάμε. Είναι το δώρο μιας αέναης προσπάθειας σχέσεων σε κάθε επίπεδο. Και η κάθε προσπάθεια έχει και τα μυστικά της. Ας δούμε μερικά:

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ

Τον κοσμικό γάμο τον είδαμε, με όλα τα αποτελέσματά του. Ας δούμε και τον πνευματικό γάμο, με τις προεκτάσεις του σε όλη μας την ζωή. Πώς δημιουργείται η θαλπωρή στον γάμο;

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Λίγο μετά την ημέρα της μητέρας, 15 Μαΐου, γιορτάζουμε την ημέρα της οικογένειας. Μια ευκαιρία για να αξιολογήσουμε διαφορετικά αυτό που έχουμε και να προσπαθήσουμε να το κρατήσουμε ανέπαφο από την αλλοτρίωση.

Η οικογένεια είναι ο τόπος που πρέπει να νοιώθουμε αγάπη, ασφάλεια, σιγουριά, θαλπωρή, προστασία, ζεστασιά στην καρδιά, συμπαράσταση, αλληλοβοήθεια, σεβασμό.

Σύμφωνα με την πνευματική διάσταση της οικογένειας και όχι την περιορισμένη, οικογένεια έχει όχι μόνο όποιος έχει παιδιά ή συγγενείς αλλά και αυτός που είναι μόνος αλλά η καρδιά του είναι δωσμένη στους ανθρώπους, τα ορφανά, τους μόνους και τους δυστυχισμένους. Οικογενειάρχης είναι αυτός που φροντίζει όσους δεν υπάρχουν άλλοι να τους φροντίσουν.

\

Η ξενιτεμένη οικογένεια

Η αγία Φιλοθέη ανήγειρε ορφανοτροφεία,
οικοτροφεία και γηροκομεία.

Η πνευματική οικογένεια του πατέρα Παϊσίου

Ο πατέρας Ελπίδιος και τα παιδιά του.

Η πνευματική οικογένεια με πολλά
πνευματικά αδέλφια και γονείς

Η μεγάλη οικογένεια της ιεραποστολής

Η αγαπημένη δική μας οικογένεια

Η νέα οικογένεια

Η ενωμένη οικογένεια

 

Οι χαρούμενες οικογένειες

Οι πολύτεκνες οικογένειες...

Η παραδοσιακή οικογένεια

Η αγία οικογένεια του Μεγάλου Βασιλείου

Όποια και να είναι η οικογένειά σας, μεγάλη ή μικρή, γνωστή ή άγνωστη, ανήκετε κάπου.

Και, αν νοιώθετε ότι δεν ανήκετε πουθενά, τότε δείτε αυτό:

Εγώ για σένα πατέρας (είπε ο Χριστός), εγώ αδελφός, εγώ σύζυγος, εγώ σπίτι, εγώ τροφή, εγώ ρούχο, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιο, ό,τι θέλεις εγώ. Να μη σου λείψει τίποτα. Θα δουλέψω εγώ. Ήρθα να σε υπηρετήσω, όχι να με υπηρετήσεις. Εγώ και φίλος, και μέλος του σώματός σου και κεφάλι, και αδελφός και αδελφή και μητέρα, όλα εγώ. Μόνο να είσαι κοντά μου. Εγώ φτωχός για σένα και αλήτης για σένα. Στο σταυρό για σένα, στον τάφο για σένα. Στον ουρανό παρακαλώ για σένα τον Πατέρα μου, στη γη έρχομαι πρεσβευτής του Πατέρα μου για σένα. Εσύ είσαι τα πάντα για μένα, και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος μου και μέλος του σώματός μου. Τι άλλο θέλεις;

Πηγή: Ιωάννης Χρυσόστομος, Εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, Ομιλία ΟΣΤ΄, ε΄, Migne, P.G. vol 58, pg 700.

ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ, Π. ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

Ούτε η στενοχώρια ούτε η ευαισθησία είναι τυχαίες. Δείχνουν κάτι από μας. Πρέπει όμως να ξεπεραστούν γιατί μας οδηγούν σε στενωπό.

Αυτές οι δύο καταστάσεις ψυχικά μας σκοτώνουν και σωματικά μας εξαντλούν ενώ εύκολα μας οδηγούν στην απελπισία και την αυτοχειρία. Ο πατήρ Πορφύριος ιδιαίτερα συμβούλευε τους ευαίσθητους να σκληρύνουν λίγο, γιατί η πολλή ευαισθησία θα τους βλάψει: