Ο ΛΥΚΟΣ, Ο ΟΣΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΑΪΔΟΥΡΑΚΙΑ

Στην περιοχή του Μγβίμε, όπου ασκήτευε ό Όσιος Σίω ό Σπηλαιώτης, τα θηρία, και κυρίως οι λύκοι, κατασπάραζαν συχνά τα ζώα των ανθρώπων, πού έφθαναν ως εκεί ζητώντας θεραπεία, αλλά και τα γαϊδουράκια, πού είχαν οι ασκητές, για να μεταφέρουν διάφορα φορτία. 

Ό Όσιος Σίω, βλέποντας τόσο τούς προσκυνητές όσο και τούς μοναχούς να θλίβονται για την απώλεια των υποζυγίων τους, προσευχήθηκε στον Κύριο, να οδηγήσει μπροστά του όλα τα άγρια ζώα πού ζούσαν στον Μγβίμε. 

Ο ΣΠΟΡΟΣ!

Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη.


Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους.


Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο.


Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη.


Αν σπείρεις στοχασμό, θα θερίσεις αρμονία.

Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία.


Αν σπείρεις συγχώρηση, θα θερίσεις συμφιλίωση.


Αν σπείρεις ειλικρίνεια, θα θερίσεις καλές σχέσεις.


Αν σπείρεις υπομονή, θα θερίσεις βελτίωση.


Αν σπείρεις πίστη, θα θερίσεις θαύματα.

Αν σπείρεις ανεντιμότητα, θα θερίσεις δυσπιστία.


Αν σπείρεις εγωισμό, θα θερίσεις μοναξιά.


Αν σπείρεις περηφάνια, θα θερίσεις καταστροφή.


Αν σπείρεις ζήλια, θα θερίσεις ταλαιπωρία.


Αν σπείρεις οκνηρία, θα θερίσεις στασιμότητα.


Αν σπείρεις πικρία, θα θερίσεις απομόνωση.


Αν σπείρεις πλεονεξία, θα θερίσεις απώλεια.


Αν σπείρεις κακολογία, θα θερίσεις εχθρούς.


Αν σπείρεις στενοχώριες, θα θερίσεις ρυτίδες.


Αν σπείρεις αμαρτίες, θα θερίσεις ενοχές.


Πρόσεχε, λοιπόν, τι σπέρνεις τώρα. Αυτό θα καθορίσει τι θα θερίσεις αύριο.

ΑΞΙΖΕΙΣ...

"ΑΣΕ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ... ΘΑ ΣΕ ΠΑΕΙ ΑΥΤΟΣ"

π. Ανδρέας Κονάνος-”Άσε τον άνεμο, θα σε πάει αυτός”

Αξίζεις. Αξίζεις, επειδή είσαι πλάσμα του Θεού, δημιούργημά Του. Επειδή ο Θεός σ’ αγαπάει και όλος ο ουρανός ασχολείται μαζί σου, σε φροντίζει και σου δίνει σημασία. Ακόμα και αν δε σε πάρει κανένας τηλέφωνο για μια μέρα, ακόμα και αν δε σου μιλήσει κανείς, έχεις μια φοβερή δυναμική μέσα σου. Είσαι ένα πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει σ’ όλη τη γη. Κανείς δεν είναι σαν κι εσένα, δεν έχει τα γνωρίσματά σου, τα χαρίσματά σου μα και τα προβλήματά σου. Ο Χριστός σ’ αγαπάει και σου δίνει σημασία. Θέλει να σε δυναμώσει.

Πώς θα γίνει αυτό; Με τα σκαμπανεβάσματα.

ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΕ ΘΛΙΨΟΥΝ, ΜΗ ΘΛΙΒΕΣΑΙ ΕΣΥ...

ΦΙΛΕ, ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Μην έχεις την απαίτηση

να έχουν όλοι την ίδια σκέψη

με σένα....

Άλλη η δική σου πορεία.

Άλλη των άλλων.

Σε άλλες καρέκλες

έκατσες εσύ,

σε άλλες αυτοί.

Άλλοι γονείς,

άλλοι φίλοι,

συγγενείς.

Άλλα γονίδια

και κληρονομικά.

Συμπέρασμα:

ζήσε τη ζωή σου,

αγάπα όλους,

κοντά με όλους,

μα και μακριά απ' όλους.

Όταν θέλουν να σε θλίψουν,

μη θλίβεσαι εσύ.

Το πρόβλημα

είναι δικό τους.

Μην το οικειοποιείσαι

ως δικό σου.

Αλλο εσύ,

άλλο το πρόβλημα του άλλου.

Να 'σαι

σαν το λάδι με το νερό

μέσα στο καντήλι.

π. Ανδρέας Κονάνος

Από Πατήρ Ανδρέας Κονάνος - Φίλοι

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ Ή ΤΑΥΤΙΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ ΣΤΟΝ ΓΑΜΟ;

Όταν το διαδίκτυο χρησιμοποιείται για να διαδίδει ωφέλημα πράγματα, τότε αξίζει τον κόπο.


Να τι διάβασα από ανάρτηση πολύ καλών φίλων του facebook, όσον αφορά την εξέλιξη της προσωπικότητας μέσα από τον Γάμο:





Ένα καταπληκτικό κείμενο του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου:


Ο Θεός μας έπλασε μοναδικούς και ανεπανάληπτους. Μα εμείς θελήσαμε να μοιάσουμε σε άλλους. Γονείς, δασκάλους, φίλους, γεροντάδες και «αγίους».

Λέει ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, ότι στον Θεό δεν αρέσει να επαναλαμβάνεται. Ο Θεός είναι Πρόσωπο και συνάπτει μοναδικές και ανεπανάληπτες προσωπικές σχέσεις με τον καθένα μας ξεχωριστά....

Τα βιώματα των αγίων δεν επαναλαμβάνονται. Είναι μοναδικά για τον καθένα. Είναι ο δικός τους δρόμος προς Εκείνον.

Ο Θεός μας έδωσε εκατοντάδες τρόπους, για να φτάσουμε κοντά Του. Ένα δρόμο με χιλιάδες μονοπάτια.

Και εμείς θέλουμε να πάμε όλοι από τον ίδιο. Και δεν χωράμε. Και στριμωχνόμαστε και σκάμε και δυσφορούμε, πνιγόμαστε και ταλαιπωρούμαστε.

Γιατί; Μα γιατί δεν θέλουμε να ζήσουμε την ζωή που μας χάρισε Εκείνος. Προτιμούμε να ζούμε την ζωή ενός άλλου. Να φεύγουμε από την ευθύνη την μοναδικότητας.

Και μόνο όταν πεθάνουμε θα καταλάβουμε ότι εμείς δεν ζήσαμε, μα κάποιος άλλος ως σκιά την θέση πήρε την δικιά μας.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος


Και τα σχόλια σε διάλογο που ακολούθησε:

- ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΣ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ !!

-Αρκεί να μην μας ταυτίζει, ... Μου έλεγε ο Πνευματικός μου ότι ακόμη και στο γάμο οι άνθρωποι συλλειτουργούν και πορεύονται μαζί παράλληλα-όχι ταυτόσημα- προς την αγιότητα,και είναι ύβρις προς τον Θεό που τους έπλασε να γίνονται μία προσωπικότητα. Ο Θεός μας έκανε όλους μοναδικούς...

(Συζητήσεις παραδείγματα στο χάος του facebook.)



π.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος:Ο Κινέζος,Ο Θεός και η Μοναξιά 

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣ, ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΣΥΖΥΓΟΥΣ

ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

Στην αγιοκατάταξη του Γέροντος Πορφυρίου προχώρησε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατά την συνεδρίαση της 27ης Νοεμβρίου 2013.

Όσοι γνώρισαν τον Άγιο Γέροντα, έχουν πολλά να πουν.

Να κάποια από αυτά τα λίγα, κάποιες από την πληθώρα των διδαχών που καταγράφηκαν για να τιμήσουν τον Άγιο και να βοηθήσουν εμάς:

Ἔλεγε ὁ π. Πορφύριος ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ καλοῦ πατέρα γιὰ τὸ παιδί του πρέπει νὰ μένει ἀμείωτο, ἀκόμη κι ὅταν τὸ παιδὶ μεγαλώνει καὶ σκληρύνεται καὶ ἐπαναστατεῖ καὶ δὲν τὸν ἀκούει καὶ παίρνει ἀκόμη καὶ θέσεις ἐχθρικὲς καὶ ἀντίθετες. Ἐκεῖ θὰ φανεῖ ἡ δεξιοτεχνία, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ καλοῦ πατέρα, γιατὶ τὰ παιδιά, μέχρι νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν ἀνδρικὴ ἡλικία, κάνουν πολλὲς ἀνέμπειρες καὶ ἀνόητες ἐνέργειες καὶ προκαλοῦν τοὺς γονεῖς, εἰδικὰ τὸν πατέρα.

Ὁ πατέρας καμιὰ φορὰ σκληρύνεται καί, ἀπὸ ἀπερισκεψία λησμονεῖ τὴ θέση τοῦ καλοῦ πατέρα καὶ γίνεται ἀστυνομικὸς σκληρὸς καὶ κάνει στὸ παιδί του, πολλὲς φορές, ἀνεπανόρθωτο κακό.

Ἂν τὸ ἀνώριμο παιδί, ὁ νέος αὐτός, ψυχολογήσει τὸν πατέρα του ὅτι εἶναι πραγματικὰ καλὸς πατέρας, ὅτι κάνει παράλογες παραχωρήσεις καὶ ὑπομονὴ πατρική, τότε τὸ παιδὶ αὐτό, μέχρι νὰ πεθάνει, θὰ ἔχει συνεχῶς στὸ στόμα του τὸ ὄνομα τοῦ πατέρα του, καὶ θὰ λέει: Ἐμένα ὁ πατέρας μου ἤτανε ἅγιος· τὸν γνώρισα, ὅταν εἶχα τὶς νεα­νικές μου τρέλες.

(Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου, 296)

Μὲ τόσες ψυχολογικὲς γνώσεις, καί… ἔχασαν τὸ παιδί τους!

Γιὰ τοὺς γονεῖς ἑνὸς παραστρατημένου παιδιοῦ, μοῦ ἔλεγε μὲ λύπη: «Οἱ γονεῖς του, μὲ τόση μόρφωση, μὲ τόσες ψυχολογικὲς γνώσεις, μὲ τόση ἐπιστημονικὴ κατάρτιση, ἔχασαν τὸ παιδί τους μέσα ἀπὸ τὰ χέρια τους. Τί νὰ σοῦ κάνει ἡ μόρφωση; Μόνο ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, μόνο ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη μας, ποὺ θυσιάζεται μυστικὰ γιὰ τοὺς ἄλλους, μπορεῖ νὰ σώσει καὶ τοὺς ἄλλους καὶ ἐμᾶς».

(Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου, 295π.)

http://www.porphyrios.net/?p=2617

Ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά

Οὔτε μιὰ φορὰ δὲν πρέπει νὰ τσακωθεῖτε

μπροστὰ στὰ παιδιά

— Οὔτε μιὰ φορὰ δὲν πρέπει νὰ σᾶς ἀκούσουν τὰ παιδιά σας νὰ τσακώνεστε ἤ, ἔστω, νὰ ὑψώνετε τὸν τόνο τῆς φωνῆς σας ὁ ἕνας στὸν ἄλλο.

— Μὰ εἶναι δυνατὸ αὐτό, Γέροντα;

— Καὶ βέβαια εἶναι. Καὶ μάλιστα ἔτσι, ὅπως σᾶς τὸ λέω· οὔτε μιὰ φορά.

Τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν καταπίεση

Σὲ μιὰ μητέρα, ποὺ ρώτησε τὸ Γέροντα Πορφύριο ἂν εἶναι προτιμότερο νὰ πάρει τὰ παιδιά της καὶ νὰ ἐγκατασταθεῖ στὸ Λονδίνο, εἶπε: «Μὴν ἀγοράσεις σπίτι στὸ Λονδίνο, μὴν πᾶς ἐκεῖ. Δὲν ἔχεις τὴν ἐργασία σου ἐκεῖ. Τὸ κλίμα εἶναι ὑγρό, οἱ ἄνθρωποι ξένοι, ψυχροί, ἑτερόδοξοι. Τὰ παιδιά σου θὰ εἶναι λυπημένα ἐκεῖ. Εἶναι καλύτερα νὰ μείνουν ἐδῶ, ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶναι χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι, Ἕλληνες. Τὸ κλίμα ἐδῶ εἶναι καλὸ καὶ θὰ τὸ χαροῦν τὰ παιδιά.

Τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν καταπίεση. Ὅταν κάνουν ἀταξίες, σὰν μητέρα λάβε τὰ μέτρα σου, ἀλλὰ μὴν τὰ πιέζεις. Καλὰ κάνεις, ποὺ τοὺς διαβάζεις τὴν Ἁγία Γραφὴ κάθε μέρα. Ἂν ἕνα σου παιδὶ ἀντιδρᾶ, ἄφησέ το, πάρε τὰ ἄλλα, πήγαινε σ’ ἄλλο δωμάτιο καὶ συνέχισε τὸ διάβασμα. Ὅταν πηγαίνεις στὴν ἐκκλησία καὶ τὰ παιδιά σου δὲν θέλουν νὰ σὲ ἀκολουθήσουν, μὴν τὰ ἐξαναγκάζεις, ἀλλὰ καὶ μὴν ἀδιαφορήσεις γι’ αὐτά. Νά, πές τους: Ἐγώ, παιδιά, φεύγω γιὰ τὴν ἐκκλησία. Ὅποιος θέλει μπορεῖ νὰ ἔρθει μαζί μου, τώρα ἢ ἀργότερα. Αὐτὰ τὰ λόγια νὰ τοὺς πεῖς καὶ νὰ κάνεις πολλὴ προσευχὴ γιὰ τὰ παιδιά. Μὲ τὴν προσευχή σου θὰ τοὺς μιλήσει ὁ Θεός».

http://www.porphyrios.net/?p=1317

Το χάρισμα της Διάκρισης στην ορθόδοξη πνευματική καθοδήγηση, 283, 284

Δυσκολίες, πειρασμοὶ καὶ ἀπελπισία



Νὰ ξέρεις, παιδί μου, ὅτι ὁ πονηρὸς ὅταν δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς νικήσει ἐσωτερικά, τότε μᾶς κάνει αὐτὲς τὶς ἐξωτερικὲς ἐπιθέσεις μὲ διάφορα συμβάντα, ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, γιὰ νὰ μᾶς φοβίσει.

Δὲν ὑπάρχει ἀπελπισία μέσα στὴν Ἐκκλησία, ὅ,τι καὶ νὰ ἔχεις κάνει, ὅ,τι καὶ νὰ ἔχεις ὑποστεῖ. Δὲν ὑπάρχει ἀπελπισία. Στενοχώρια μπορεῖ νὰ ἔχεις, ἀλλὰ ἀπελπισία ὄχι. Ὁ Θεὸς, μέσα ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση σὲ βοηθᾶ καὶ ξεπερνᾶς αὐτὰ τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ σὲ ὁδηγήσουν στὰ ἔσχατα ὅρια τῆς ἀπελπισίας.

Ἔχει ὁ Θεός. Ἐκεῖ ποὺ ἀπελίζεσαι, σοῦ στέλνει κάτι ποὺ δὲν τὸ περιμένεις… ἀρκεῖ νὰ Τὸν πιστεύεις καὶ νὰ Τὸν ἀγαπᾶς.


Τὸ μέλλον τοῦ τόπου μας καὶ τῆς ἀνθρωπότητας



Τόσο στὴν προσωπική μας ζωή, ὅσο καὶ στὴ ζωὴ τοῦ τόπου μας καὶ τῆς ἀνθρωπότητος, ἔβλεπε σημάδια ἐλπίδας. Ἕνα βράδυ ποὺ τοῦ εἴχαμε ἐμπιστευθεῖ τὴ θλίψη μας καὶ τὴ στενοχώρια μας γιὰ τὰ ὅσα συνέβαιναν γύρω μας, μᾶς ἐκμυστηρεύθηκε.

“Ἡ ἐποχή μας εἶναι σὰν τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τότε ὁ κόσμος εἶχε φθάσει σὲ μιὰ ἄθλια κατάσταση. Ὁ Θεὸς ὅμως, μᾶς λυπήθηκε.

Καὶ τώρα δὲν πρέπει ν’ ἀπελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα ἀπὸ τὴ συμφορὰ νὰ ἐμφανίζεται κάποιος πολὺ σπουδαῖος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ συνεγείρει καὶ θὰ ἑνώσει τὸν κόσμο πρὸς τὸ καλό”

(Ἀνθολόγιο ΣυμβουλῶνΓέροντος Πορφυρίου, σελ. 82)

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δίνεται στὸν Χριστὸ ξεπερνάει τὶς δυσκολίες χωρὶς νὰ φθείρεται

"ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΝΤΡΑ" Ή ΑΛΛΙΩΣ..."ΤΙ 'ΓΙΝΑΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ;"

Όταν τα όνειρα μοιάζουν να φεύγουν από κοντά μας...ας το ξανασκεφθούμε. Μπορεί και να μην είναι έτσι!


  

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟΝ ΓΑΜΟ

 

Συχνά στα παραδοσιακά ζευγάρια κυριαρχεί η ιδέα ότι ο άντρας φέρνει το ψωμί στην οικογένεια και η γυναίκα μεγαλώνει τα παιδιά.

Δεν είναι αυτή η γνώμη όμως της ορθόδοξης παράδοσης, που θέλει και τον πατέρα να είναι ενεργός στην παιδαγωγία των παιδιών του και στην συμπαράσταση στην σύζυγό του.

Η ορθόδοξη πνευματικότητα επίσης δεν θέλει τον άνθρωπο να σώζεται μόνος του, κλεισμένος στον ευατό του και να μην συμπάσχει με αυτό που συμβαίνει γύρω του.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ...



"Ποτέ μην κρίνετε τους άλλους, ιδιαίτερα δείχνοντας τους με το δάχτυλο, θα δείτε ότι το ένα δάχτυλο δείχνει αυτόν που κρίνετε και τα αλλά τρία εσάς τους ίδιους".

ΤΡΕΙΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Από την σελίδα ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ που μόλις σήμερα επισκέφθηκα για πρώτη φορά, τρεις αναρτήσεις μου τράβηξαν την προσοχή. Δεν είχα χρόνο να διαθέσω για περισσότερη ανάγνωση, όμως από τις σελίδες του φέις, αυτή είναι μία από αυτές που έχουν κάτι χρήσιμο να διδάξουν και αξίζει να την επισκεφθεί κανείς.

 

 Ένας μικρούλης έριξε στην άκρη του γιαλού το όμορφο καραβάκι του. Δεν πρόσεξε όμως, κι έτσι το καραβάκι απομακρύνθηκε, χωρίς να προλάβει να το πιάσει. Τότε ο πατέρας του πήρε πέτρες και τις πετούσε μπροστά από το καραβάκι.

ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΑΠΛΩΣ...

Μια φορά και ένα καιρό ένα παιδί ήταν έτοιμο να γεννηθεί.
Την προηγούμενη μέρα ρώτησε το Θεό:
«Μου λένε ότι θα με στείλεις αύριο στη γη. Φοβάμαι.
Πώς θα μπορέσω να ζήσω εκεί; Είμαι μικρός και αβοήθητος».

... Και ο Θεός του απάντησε:
«Μην ανησυχείς. Έχω φροντίσει για σένα.
Μεταξύ πολλών Αγγέλων διάλεξα έναν και για σένα.
Θα σε περιμένει στη γη και θα σε φροντίζει».

Το παιδί επέμενε:
«Ναι, αλλά εδώ στον παράδεισο δεν κάνω τίποτα άλλο από το να τραγουδάω και να γελάω κάθε μέρα!
Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος!
Θα νοιώθω τόση ευτυχία στη γη;»

Τότε ο Θεός του είπε:
«Ο Άγγελος που έχω διαλέξει για σένα, ο Άγγελός σου, θα σου τραγουδάει όλη την ημέρα.
Θα αισθάνεσαι την αγάπη του κι έτσι θα είσαι ευτυχισμένος».

"ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΤΑ ΚΑΤΣΙΚΑΚΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ;"

Έχεις δει τα κατσικάκια την άνοιξη ... (Δίδαγμα)

 

...Με απλά λόγια ο γέροντας Πορφύριος εξηγεί την Ανάσταση σε γνωστό Καρδιολόγο των Αθηνών.

 Eμπειρίες από τον γέροντα Πορφύριο

Αντί άλλης Πασχάλιας ευχής, θα σας μεταφέρω τα χαρμόσυνα αναστάσιμα βιώματα του μακαριστού γέροντα Πορφυρίου, όπως τα έζησα μια Τρίτη Διακαινησίμου στο κελλάκι του.
Πήγα να τον δω σαν γιατρός. Μετά την καρδιολογική εξέταση και το συνηθισμένο καρδιογράφημα με παρεκάλεσε να μη φύγω.
Κάθισα στο σκαμνάκι κοντά στο κρεβάτι του. Έλαμπε από χαρά το πρόσωπό του. Με ρώτησε:
- Ξέρεις το τροπάριο που λέει: «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…»;
- Ναι γέροντα, το ξέρω.
- Πες το.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΙΝΑΚΑΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ

(Πίνακας του Bob Ross)

Ο Γέροντας Παΐσιος και…ο πίνακας ζωγραφικής!

Για την Romfea.gr, π. Νεκτάριος Σαββίδης

Ένας Αγιορείτης γέροντας που σύχναζε πολλές φορές στον γέροντα Παΐσιο, πρόσφατα μου διηγήθηκε ένα χαριτωμένο περιστατικό στο οποίο υπήρξε αυτήκοος μάρτυς.

Κάποτε ένας ζωγράφος επισκέφτηκε τον Γέροντα Παΐσιο στο κελί του.

Ο γέροντας με εκείνο το πηγαίο και διδακτικό χιούμορ που τον διέκρινε, τον ρώτησε: Βρε παιδάκι μου, θα μπορούσες να με ζωγραφίσεις ένα πίνακα με το θέμα που θα σου πω; Θέλω να τον τοποθετήσω στο κελί μου!

ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΛΥΠΗ;

Υπομονή – Αναμονή Σοφίας.


Ο άλυπος βίος είναι δημιούργημα της φαντασίας και μόνο.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος να βρίσκεται σε κατάσταση χαράς και αρμονίας εσαεί. Η ζωή μοιάζει με ένα κέντημα που έχει δυο όψεις, την ίσια και την ανάποδη. Τρυπάς ...με το βελόνι την ανάποδη για να βγεις στην ίσια. Έτσι μας κάνει και η ζωή.

Μας κεντά με πόνο μέσα από τον οποίο βγαίνει στην ίσια πλευρά κάτι.

ΤΟ ΣΘΕΝΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Άκουσα κάποτε την παρακάτω ιστορία από το φλογερό κήρυγμα ενός ιερέα:
Κάποτε, ο Κολοκοτρώνης, εκεί που περπάταγε με τους άντρες του, πηγαίνοντας για μάχη,
συνάντησε μία μισοερειπωμένη εκκλησία.

Μπήκε μέσα, έκανε τον σταυρό του και παρακάλεσε:
"Παναγιά μου, κάνε να νικήσουμε την μάχη και εγώ με τους άντρες μου θα σου φτιάξουμε την εκκλησία"
Η μάχη (δεν θυμάμαι ποια) κερδήθηκε, αν και με μεγάλη αριθμητική υπεροχή υπέρ των Τούρκων.

Ο Κολοκοτρώνης γύρισε για να εκπληρώσει το τάμα του.
Αλλά, προς μεγάλη του έκπληξη, οι άντρες του το έριξαν στο φαγοπότι.
Με την καρδιά σπασμένη και κλαίγοντας μέσα του, ξεκίνησε μόνος του να κουβαλάει πέτρες και να φτιάχνει την εκκλησία.

Εκεί ο ιερέας αυτός μας τόνισε πόσο εμείς οι Έλληνες μπορούμε να προδώσουμε τον εαυτό μας, τα ιερά και τα όσιά μας. Ευτυχώς για μας, υπήρξαν ήρωες σαν τον Κολοκοτρώνη που σημάδεψαν το '21. Χωρίς αυτούς το 1821 δεν θα υπήρχε στην ιστορία του ελληνικού έθνους.

Σχετικό με το σθένος και την ψυχή του μεγάλου οπλαρχηγού είναι το παρακάτω:

1821. Το συγκλονιστικό θαύμα της Παναγίας.

ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ

 

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2013/02/blog-post_8528.html

ΦΘΑΣΕ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ!

Φωτογραφία από http://ganifantis.blogspot.gr/2009_05_01_archive.html

«…. -Παπποῦ ἀγαπημένε, εἶπα, δῶσ’ μου μιὰν προσταγή.


Χαμογέλασε, ἀπίθωσε τὸ χέρι ἀπάνω στὸ κεφάλι μου, δὲν ἦταν χέρι, ἦταν πολύχρωμη φωτιά. Ὣς τὶς ῥίζες τοῦ μυαλοῦ μου περιχύθηκε ἡ φλόγα.


-Φτᾶσε ὅπου μπορεῖς, παιδί μου…


Ἡ φωνή του βαθιά, σκοτεινή, σὰν νὰ ‘βγαινε ἀπὸ τὸ βαθὺ λαρύγγι τῆς γῆς.


Ἔφτασε ὣς τὶς ῥίζες τοῦ μυαλοῦ μου ἡ φωνή του, μὰ ἡ καρδιά μου δὲν τινάχτηκε.


-Παπποῦ, φώναξα τώρα πιὸ δυνατά, δῶσ’ μου μίαν πιὸ δύσκολη, πιὸ κρητικιὰ προσταγή.


Κι ὁλομεμιάς, ὣς νὰ τὰ πῶ, μιὰ φλόγα σούριξε ξεσκίζοντας τὸν ἀέρα, ἀφανίστηκε ἀπὸ τὰ μάτια μου ὁ ἀδάμαστος πρόγονος μὲ τὶς περιπλεγμένες θυμαρόριζες στὰ μαλλιά του κι ἀπόμεινε στὴν κορφὴ τοῦ Σινᾶ μιὰ φωνὴ ὄρθια, γεμάτη προσταγή, κι ὁ ἀέρας ἔτρεμε:


-Φτᾶσε ὅπου δὲν μπορεῖς!…»


(Νίκος Καζαντζάκης, ἀναφορὰ στὸν Γκρέκο, σελίδα 23, ἐκδόσεις Ἑλ. Καζαντζάκη, Ἀθῆναι 1965)


Το βρήκα στο http://proionta-tis-fisis.blogspot.com/2013/02/blog-post_2293.html

ΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ;

Να έχεις Πίστη!!!
Μπορώ να δω πολλά πράγματα από εδώ ψηλά τα οποία εσύ δεν μπορείς να δεις από εκεί που είσαι.

Να έχεις πίστη σε Μένα γιατί γνωρίζω τι κάνω. Εμπιστεύσου Με. Δε θα ήθελες να βλέπεις αυτά που βλέπουν τα μάτια Μου. Θα συνεχίσω να νοιάζομαι για σένα, να σε προστατεύω, να βλέπω τις ανάγκες σου.

Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να Μ’ εμπιστευτείς. Αν και τα καθήκοντα μου είναι πολύ μεγαλύτερα από τα δικά σου, φαίνεται σα να δυσκολεύεσαι πολύ να κάνεις το μέρος σου. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να Μ’ εμπιστευτείς;
Πηγή: ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ, ανάρτηση ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΗΜΕΡΑ;

Η ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ ΣΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ

 

Στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται ή αρμονία του θεού.
… Μου λένε μερικοί άνδρες: «Δεν συμφωνώ με την γυναίκα μου -είμαστε αντίθετοι χαρακτήρες. Άλλος χαρακτήρας εκείνη, άλλος εγώ! Πώς κάνει τέτοια παράξενα πράγματα ό Θεός; Δεν θα μπορούσε να οικονομήσει μερικές καταστάσεις έτσι, ώστε να ταιριάζουν τα ανδρόγυνα, για να μπορούν να ζουν πνευματικά;».

«Δεν καταλαβαίνετε, τους λέω, ότι μέσα στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται ή αρμονία του Θεού; Οι διαφορετικοί χαρακτήρες δημιουργούν αρμονία. Αλίμονο, αν ήσασταν ίδιοι χαρακτήρες! Σκεφθείτε τι θα γινόταν, αν λ.χ. και οι
δύο θυμώνατε εύκολα3 θα γκρεμίζατε το σπίτι. Η, αν και οι δύο ήσασταν ήπιοι χαρακτήρες, θα κοιμόσασταν όρθιοι!…»…