ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΟ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟ

 Στο Μανταμάδο Λέσβου υπάρχει μία θαυμαστή εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ και μπροστά της ένα σπαθί. Η εικόνα είναι ανάγλυφη, μοιάζει κέρινη αλλά δεν είναι έτσι. Λένε μάλιστα ότι ορισμένοι προσκυνητές την βλέπουν σαν φοβερή ή, όταν την προσκυνούν, μαυρίζει ακόμα περισσότερο και προκαλεί φόβο.

Ας δούμε την ιστορία της φοβερής αυτής εικόνας και του σπαθιού που υπάρχει μπροστά της (το σπαθί είναι νεώτερο περιστατικό και ακολουθεί σε βίντεο η διήγηση του ανθρώπου που το παρέδωσε εκεί) :

ΓΥΡΩ στο 10ο με 11ο αιώνα, όταν το Βυζαντινό κράτος μεσουρανούσε, οι Σαρακηνοί πειρατές βρίσκονταν κι αυτοί στις δόξες τους. Λυμαίνονταν τα νησιά του Αιγαίου, λήστευαν, έκαιγαν κι αιχμαλώτιζαν ανθρώπους, πού τους προόριζαν για τα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής.

    Ή Λέσβος, πλούσια κι ελκυστική, είχε γίνει διαλεχτή λεία των κουρσάρων. Στην τοποθεσία Λεσβάδος, κοντά στο Μανταμάδο, υπήρχε μια αρχαία πολιτεία, ο Στένακας, και όχι πολύ μακριά της ένα μοναστήρι των Ταξιαρχών, πού ή ίδρυση του χάνεται στα βάθη των αιώνων.

   

Το ιστορικό του το μαθαίνουμε από τη ζωντανή τοπική παράδοση, πού έφτασε ως τις μέρες μας.

    Ήταν οχυρωμένο σαν κάστρο με τείχη και πύργο, κι από νωρίς είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον των πειρατών, πού το 'χαν βάλει πείσμα να το πατήσουν.

    Έτσι κάποια άνοιξη, ο αρχιπειρατής Σιρχάν, ένας άγριος και μελαψός γίγαντας, ζωσμένος το μπαλτά και τη σπάθα, κάλεσε το τσούρμο του και τους είπε:

    - Αυτή τη φορά, το δίχως άλλο, θα μπούμε στο μοναστήρι. Εγώ θέλω μόνο το χρυσό ποτήρι, πού λειτουργάνε οι καλόγεροι, για να πίνω το κρασί μου. Όλα τ' αλλά δικά σας.

    Ό ίδιος δεν θα 'παιρνε μέρος στην επιχείρηση. Δεν καταδεχόταν τέτοιες μικροδουλειές.

Έβαλαν πλώρη για τη Λέσβο. Πλησίασαν το μοναστήρι μεσάνυχτα και κρύφτηκαν στα δέντρα.

"ΜΕ ΛΕΝΕ ΡΑΦΑΗΛ...ΘΥΜΗΣΟΥ, ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΜΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΣ!"

Με μεγάλη συγκίνηση αλλά και λαχτάρα, αξιώνομαι κι' εγώ, ύστερα από δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια, να μοιραστώ με όλους τους χριστιανούς αδελφούς μου, το Μέγα Θαύμα που έκανε και στη δική μου οικογένεια ο Άγιος Ραφαήλ.

Από το γάμο μας έχουμε αποκτήσει τρεις γιούς. Ο τρίτος γιος μας, γεννήθηκε πρόωρα, τον Οκτώβριο του 1994, στις τριάντα εβδομάδες κύησης. Παρέμεινε για αρκετό χρονικό διάστημα σε θερμοκοιτίδα, παρόλ' αυτά, κατάφερε να ανταπεξέλθει και να μεγαλώσει σαν φυσιολογικό μωρό. Εμείς χαιρόμασταν την οικογένειά μας και τίποτε δεν φαινόταν να σκιάζει την ευτυχία μας.

Ο ΑΕΤΟΣ ΠΟΥ ΥΜΝΟΥΣΕ

Προσπαθώντας να βρω μία ιστορία με κάποιον/κάποιους που κλείστηκαν σε μια σπηλιά και τελικά επιβίωσαν εκεί για 150 χρόνια μιμούμενοι την ηρεμία και ακινησία μίας χελώνας που είδαν εκεί (και όλα αυτά χάριν των δραστηριοτήτων μίας Περιβαλλοντικής Ομάδας που δημιουργούμε στην περιοχή μας) έψαξα και την παρακάτω ιστορία που διάβασα κάποτε ίσως σε κάποιο Γεροντικό.

Είναι διδακτική και μας βάζει να σκεφτούμε πάνω στα μυστήρια του Θεού.

Πως είναι δυνατόν να περάσουν χίλια χρόνια σαν μία ημέρα; (Μέρος Α')







Ζούσε πολύ παλιά σε ένα μοναστήρι κάποιος μοναχός, ο οποίος συνεχώς αναρωτιόταν: «Στον Παράδεισο, πως είναι δυνατόν να περνούν χίλια ολόκληρα χρόνια και όμως να φαίνονται σαν μία ημέρα; Τόσο ωραία είναι εκεί και τέτοια μακαριότητα επικρατεί; Αλλά πάλι… χίλια χρόνια σαν μία μέρα; Πώς γίνεται;».

Ο μοναχός αυτός, ο οποίος είχε το διακόνημα του νεωκόρου και ήταν αρκετά προχωρημένος στην πνευματική ζωή, προσευχόταν στην κυρία Θεοτόκο με αυτά τα λόγια: «Παναγία Μητέρα μας, παρακάλεσε τον Υιό Σου και Σωτήρα μας να μου δείξει πως είναι δυνατόν τα χίλια χρόνια να φαίνονται σαν μία ημέρα.
Διότι είμαι βέβαιος ότι τα λόγια του Αγίου Πνεύματος είναι αληθινά». Έτσι προσευχόταν ο μοναχός για τρία χρόνια και τελικά ο Θεός του έδειξε.

Κάποιο απόγευμα λοιπόν ο μοναχός, μετά τη νυχτερινή ακολουθία, έμεινε μόνος του στο ναό, για να διαβάσει τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου. Ακούμπησε τον σκούφο του στο αναλόγιο και, κρατώντας στο χέρι του το κλειδί της εκκλησίας, διάβαζε.
Ξαφνικά, μπαίνει μέσα στην εκκλησία ένας αετός και κάθεται επάνω στο τέμπλο. Και ήταν μάλιστα τόσο ωραίος αυτός ο αετός, που ποτέ στη ζωή του δεν είχε δει άλλον σαν κι αυτόν.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ;

 

 

 

Θεωρείτε φαντασία και παραμύθια την επικοινωνία με τον Θεό, τους Αγίους, την Παναγία;

Τότε καλύτερα να διαβάσετε το παρακάτω περιστατικό, το οποίο διηγήθηκε κάποτε ο γέροντας Παΐσιος και το οποίο όμως δεν είναι το μοναδικό στο είδος του.

Αναρύθμητα άλλα θαύματα συμβαίνουν μετά από προσευχή σε ώρα ανάγκης.

 

 

Παναγία μου, τι θα γίνει μ' αυτήν την κατάσταση;

Περιγραφή, από τον Γέροντα Παΐσιο, του θαύματος την Κυριακή του Θωμά το 1830

ΜΕ ΛΕΝΕ ΡΑΦΑΗΛ...

Το διάβασα σήμερα και έσπευσα να το αναδημοσιεύσω, γιατί μου θύμησε έντονα ένα περιστατικό στο οποίο ήμουν παρούσα και θα το αναφέρω στην συνέχεια, μαζί με άλλα δύο περιστατικά τα οποία δεν έχουν εκδοθεί σε βιβλίο και μου τα διηγήθηκαν τα πρόσωπα που τα έζησαν.
Ακολουθούν σύνδεσμοι με θαύματα του Αγίου που μπορείτε να διαβάσετε στο διαδίκτυο.

«Με λένε Ραφαήλ…Θυμήσου, κάποια στιγμή θα με χρειαστείς!»

" Με μεγάλη συγκίνηση αλλά και λαχτάρα, αξιώνομαι κι’ εγώ, ύστερα από δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια, να μοιραστώ με όλους τους χριστιανούς αδελφούς μου, το Μέγα Θαύμα που έκανε και στη δική μου οικογένεια ο Άγιος Ραφαήλ.
Από το γάμο μας έχουμε αποκτήσει τρεις γιούς. Ο τρίτος γιος μας, γεννήθηκε πρόωρα, τον Οκτώβριο του 1994, στις τριάντα εβδομάδες κύησης. Παρέμεινε για αρκετό χρονικό διάστημα σε θερμοκοιτίδα, παρόλ’ αυτά, κατάφερε να ανταπεξέλθει και να μεγαλώσει σαν φυσιολογικό μωρό. Εμείς χαιρόμασταν την οικογένειά μας και τίποτε δεν φαινόταν να σκιάζει την ευτυχία μας. 

ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΕ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

 

Εικόνα του Αγίου Γεωργίου μυρόβλησε την Δευτέρα του Πάσχα στην Κύπρο.

Για να διευκρινιστεί το φαινόμενο αυτό έγινε έρευνα από εμπειρογνώμονες,

οι οποίοι παρ' όλα αυτά δεν βρήκαν φυσικά αίτια στο γεγονός αυτό.

Ξαφνικά και ανεξήγητα όμως, βάρυνε και η εικόνα, όπως θα διαβάσετε στο κείμενο που ακολουθεί.

 

ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ

 

Στο 6ο λεπτό του βίντεο αυτού θα δείτε πώς η φλόγα των 36 κεριών αναμένα με Άγιο Φως από τον Πανάγιο Τάφο δεν καίει.

Όπως λένε, τα τρία πρώτα λεπτά, το Άγιο Φως δεν καίει. Αυτό κατά καιρούς το έχουν διαπιστώσει πολλοί οι οποίοι είτε με πίστη, είτε με απορία θέλουν να επιβεβαιώσουν του λόγου το αληθές.

 

Πηγή: http://eisagios.blogspot.gr/2013/05/blog-post_6513.html

 

ΟΙ 12 ΑΟΡΑΤΟΙ ΑΣΚΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.

 12 Αόρατοι Ασκητές υπάρχουν στο Άγιο Όρος.

Κάποιοι συναντήθηκαν τυχαία μαζί τους και τους είδαν ξαφνικά να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται.

Οι υπόλοιποι περιηγητές του Άθωνα δεν τους έχουν συναντήσει.

Από αυτούς άλλοι πιστεύουν στην ύπαρξή τους και άλλοι όχι.

Σημείο αμφιλεγόμενο, για το οποίο όμως μας είχε μιλήσει με σιγουριά κάποιος γέροντας.

 

Έκτοτε, κατά καιρούς ακούμε να αναφέρεται το όνομά τους.

 

Τι είναι αλήθεια και τι ψέμμα;

Το παρακάτω κείμενο το θεωρώ αρκετά κατατοπιστικό γι' αυτούς.

Μόνο που προσωπικά θα προτιμούσα να τους παρομοιάσω με τους 12 Αποστόλους αντί με το αρχαίο 12θεο του άρθρου.

Σχετικά με αυτούς μίλησε και ο γέροντας Παΐσιος ενώ υπάρχουν και ανάλογα βίντεο στο youtube.

 Οι 12 Αόρατοι μοναχοί του Αγίου Όρους

Η παράδοση χάνεται στα βάθη των αιώνων. Παρ’ όλα αυτά, διατηρείται αμείωτα ζωντανή: δώδεκα αόρατοι καλόγεροι κατοικούν σιην κορυφή του Άθω, μερικές φορές εμφανίζονται για λίγο και χάνονται ξανά στην «ανυπαρξία» τους.
Δώδεκα παράξενοι άγιοι, που προκαλούν τη σκέψη και τη φαντασία μας. Πόσο μυθικοί και πόσο πραγματικοί άραγε είναι;

Στο Άγιον Όρος υπάρχει μια παλαιά και άγραφη παράδοση που λέει ότι κοντά στην κορφή του Αθωνα χειμώνα-καλοκαίρι ζουν, τρεφόμενοι από την ευχή, δώδεκα μοναχοί αόραται. Όταν ένας απ’ αυτούς κοιμηθεί, άλλος τον αντικαθιστά. Και η δωδεκάδα μένει πάντοτε… ακεραία, χωρίς να της λείπει κανείς.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ

Έχουμε πάει εκεί και έχουμε δει και ακούσει πολλά.

Ο λόγος για τον όσιο Ιωάννη τον Ρώσο και τα θαύματά του,

στο γνωστό προσκυνηματικό Ναό, στο Προκόπι Ευβοίας, δύο ώρες από την Χαλκίδα.

 

Μπορώ να πω πως κάθε φορά που πήγαμε, όλο και κάτι καλό και θαυμαστό μας συνέβαινε.

Τα παρακάτω περιστατικά δεν μας φαίνονται καθόλου παράδοξα,

αφού από τον πατέρα Ιωάννη Βερνέζο ακούσαμε άλλα τόσα για τον άγιο.

 

Σας αφήνω να τα διαβάσετε.  Επιτρέψτε μου να πω όμως πως όποιος έχει την τάση να βγάλει αρνητικότητα για όλα αυτά που θα διαβάσει,

καλύτερα να πάει πρώτα εκεί να προσκυνήσει, να προσευχηθεί (και ας μην πιστεύει)

στον Θεό που για πολλούς παραμένει άγνωστος,

να μιλήσει στον άγιο, να τον χαιρετήσει σαν φίλο, να σταθεί πλάι του αντί να φύγει αμέσως,

και να του πει κρυφά, μυστικά, τα προβλήματά του.

 

Μετά, ας πάει να πιει ένα καφεδάκι στα γύρω παραδοσιακά καφενεδάκια και,

αν θέλει, ας πάρει και ένα ενθύμιο από τον άγιο: μία εικόνα, ένα κομποσκοίνι και σίγουρα λαδάκι του αγίου και σκοινάκι που περνούσαν γύρω από την μέση του,

που, τότε τουλάχιστον, μας μοίραζαν δωρεάν.

 

Όταν τελικά φύγει, ας αφήσει την ζωή του και τα προβλήματά του στα χέρια του καλού Θεού

και του οσίου Ιωάννου του Ρώσου.

 

 Ξέρω κάποιον που πήγε εκεί σκεπτόμενος πως η δική του ιστορία ποτέ δεν θα γραφτεί στο βιβλίο με τα θαύματα του αγίου. Εκεί που καταγράφονταν οι αληθινές μαρτυρίες εκατοντάδων ανθρώπων για θαύματα που ζήσανε με την βοήθεια του αγίου.

Για τον άνθρωπο που συζητάμε το ζήτημα ήταν θέμα ζωής και θανάτου.

Μετά από χρόνια, αντιλήφθηκε πως το ζήτημά του είχε πλέον λυθεί και διευθετηθεί και ο κίνδυνος είχε περάσει. Ήταν ένα πολύ προσωπικό βίωμα το οποίο λίγοι θα καταλάβουν και ίσως γι΄αυτό δεν το ανέφερε για να γραφτεί στο βιβλίο των θαυμάτων.

 

Ας δούμε τώρα μερικά από τα θαυμαστά γεγονότα που συμβαίνουν πλάι στο σκήνωμα του οσίου.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ (VIDEO) 

 

Διηγήσεις του Πατρός Ιωάννου Βερνέζου, Προϊσταμένου Ιερέως στον Όσιο Ιωάννη το Ρώσο, στο Νέο Προκόπι της Εύβοιας

1) Αλλαγή των αμφίων.

“…Ο Άγιος ζητάει μόνος του να του αλλάξουμε τα άμφια. Τότε μπορούμε να ανοίξουμε και την λάρνακα. Η λάρνακα δεν ανοίγει όποτε εμείς θελήσουμε, αλλά όταν θέλει ο Άγιος.

Πως ειδοποιεί γιά την αλλαγή των αμφίων του; Νά, έρχεται π.χ. σε μιά καλή ψυχή και λέει στον ύπνο (σέ διάφορα μέρη, στην Ν. Υόρκη, στην Αυστραλία, στην Θεσσαλονίκη), έλα να... με χαιρετήσης, είμαι ο Ιωάννης από την Ρωσία’ έλα στην εκκλησία μου και να πης στον Ιερέα ήρθε ο καιρός να μου αλλάξουν τους χιτώνες. Έτσι έγινε το 1937, το 1955, το 1977 που έγινα αποδέκτης εγώ. Επήρα εγώ τίς πληροφορίες από πιστούς.

"ΕΡΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ..."

Αξίζει να διαβάσετε την παρακάτω απίστευτη όσο και αληθινή ιστορία.

Συγκλονιστική ιστορία: Έρχομαι από τον άλλο κόσμo!

Η ιστορία που ακολουθεί πρόκειται για ένα αληθινό περιστατικό που συνέβη στόν γνωστό συγγραφέα και αγιογράφο, Φώτη Κόντογλου...

"Ένα βράδυ, την Δευτέρα του Πάσχα, το 1964… , περασμένα μεσάνυχτα, λίγο πριν κοιμηθώ, βγήκα στο μικρό περιβολάκι που έχουμε πίσω από το σπίτι μας, και στάθηκα για λίγο, κοιτάζοντας τον σκοτεινό ουρανό με τα άστρα. Ένας αγιασμένος γέροντας, μου είχε πει μια φορά, πως γύρω από αυτές τις ώρες ανοίγουν τα ουράνια…

Θα στεκόμουνα εκεί πέρα μονάχος ως το ξημέρωμα. Σαν να μην είχα σώμα, μήτε κανένα δεσμό με τη γή. Αλλά συλλογίστηκα μήπως ξυπνήσει κανένας μέσα στο σπίτι και ανησυχήσουνε που έλειπα, και γι’ αυτό μπήκα μέσα και ξάπλωσα.

Δε με είχε θολώσει καλά – καλά ο ύπνος, δεν ξέρω αν ήμουνα ξυπνητός ή κοιμισμένος, και βλέπω μπροστά μου έναν άνθρωπο με αλλόκοτη όψη.

Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΓΟΝΕΑ ΣΩΖΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

 

Η παρακάτω διήγηση μου είχε κάνει εντύπωση πριν πολλά χρόνια όταν την πρωτοδιάβασα.

Νόμισα ότι την είδα στο Γεροντικό αλλά όχι.

 

Την έψαχνα παντού και τελικά την βρήκα όταν είχα πάψει να την ψάχνω.

Δείχνει τα μεγάλα μυστήρια της ευχής των γονέων
και την σωτήρια ύπαρξη της Θείας Λειτουργίας.

 

Την αφιερώνω σε όλους σας, γιατί μου αρέσει πολύ.

 

ΔΙΗΓΗΣΗ ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ και ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Περιληπτικά ή διήγηση έχει ως έξης.

Στις ήμερες του βασιλιά Θεοδοσίου του Μεγάλου (379-395), ήταν στην Κωνσταντινούπολη κάποιος άνθρωπος ενάρετος και πλούσιος, πού ονομαζόταν Ιουλιανός.
 Αυτός είχε και ένα γιο, πού τον έλεγαν Θεόφιλο.
Όταν γέρασε, έπεσε σε μεγάλη φτώχεια και τότε κάλεσε τον γιο του για να του πει κάτι σημαντικό.
Του ζήτησε λοιπόν να τον πουλήσει σαν δούλο του, για να άνταπεξέλθει στις ανάγκες των τελευταίων χρόνων της ζωής του. Άλλα με την υπόσχεση ότι, θα έκανε πλήρη υπακοή στον αφέντη του και όταν είχε θεία Λειτουργία, πρώτα θα πήγαινε σ' αυτή και έπειτα θα συνέχιζε πρόθυμα την υπηρεσία του. Έτσι θα είχε θαυματουργικές ευεργεσίες από τον Θεό.

ΕΝΑ ΑΣΥΛΛΗΠΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΣΑΟΥΔΑΡΑΒΑ ΣΕΪΧΗ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ

Ιερά Μονή Παναγίας Σεϊδανάγιας στην Συρία
 

 

Πριν χρόνια μου έφεραν από ένα προσκύνημα στους Αγίους Τόπους μία φωτοτυπία.

Επρόκειτο για ένα θαύμα από την Παναγία την Σεϊδανάγια στην Συρία, που αφορούσε την νεκρανάσταση ενός Σαουδάραβα Σεΐχη που είχε καταφύγει στην Μονή αυτή προκειμένου η αγαπημένη του γυναίκα να κάνει παιδί.

 

Το θαύμα αυτό έγινε ευρύτερα γνωστό από τα μέσα μαζικής ενημερώσεως, τα οποία μάλιστα αναφέρονταν ονομαστικά στην φωτοτυπία και το αφηγήθηκε ο π. Ιγνάτιος, Ηγούμενος της Μονής των Ποιμένων, Μπετζαχούρ και το οποίο έκανε το γύρο τοῦ κόσμου μέσα από τις ιστοσελίδες του Ίντερνετ, αλλά και μέσα από πολλές αναφορές μέσω ραδιοφώνων και εφημερίδων.

Προσπαθώντας να επικοινωνήσω με την Μονή της Σεϊδανάγιας στην Συρία, τότε βρήκα μόνο το τηλέφωνο του Μετοχίου της Μονής στην Ιερουσαλήμ, όπου εκεί ήταν το σπίτι της γιαγιάς, Μαριάμ, της Παναγίας.

Χρόνια μετά, μόλις χθες, ξαναβρίσκω το θαύμα αυτό με βίντεο ενός ανθρώπου που γνώρισε και μίλησε τον Σαουδάραβα στον οποίο έγινε το θαύμα, γνώρισε δε και έγινε πνευματικό παιδί του Γέροντα Παϊσίου. Αυτός αφηγείται παρακάτω την γνωριμία του με τον Γέροντα Παΐσιο και το θαύμα όπως το άκουσε από τον ίδιο το Σεΐχη.

Πρόκειται για τον Γεώργιο Ταουϊλ, ψυχίατρο της Ν.Α.S.Α. και τον οποίο θα δούμε σε βίντεο να μιλάει ο ίδιος παρακάτω. Το βίντεο, όπως και το θαύμα, κυκλοφορεί ευρέως στο ελληνικό διαδίκτυο και συζητιέται χρόνια στον θρησκευτικό κόσμο.
 

Στην συνέχεια θα δείτε:

 

Α. Την μαρτυρία του π. Ιγνατίου, Ηγουμένου της Μονής Ποιμένων, στη Βηθλεέμ, ο οποίος έμαθε και διέδωσε στους προσκυνητές το θαύμα.

 

Β. Βίντεο με τον Γεώργιο Ταουϊλ, ψυχίατρο της Ν.Α.S.Α., να αναφέρεται στον Γέροντα Παΐσιο και το θαύμα.

 

Γ. Το ίδιο το θαύμα γραπτά, όπως το ανέφερε ο πατήρ Ιγνάτιος.

 

Δ. Ιδιόχειρη γραπτή αναφορά του πατέρα Ιγνάτιου, όπως δόθηκε στους προσκυνητές των αγίων τόπων.

 

Δεν αναφέρω τόσες μαρτυρίες για να αποδειχθεί το θαύμα, αλλά σαν καταγραφή των γραπτών και προφορικών ντοκουμέντων που υπάρχουν σχετικά με αυτό.

Γιατί το κάθε θαύμα, δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση του ή των προσώπων στα οποία συνέβη και πρόκειται για μια στιγμή στην ζωή τους που ο Ουρανός κατέβηκε στην Γη και τους άγγιξε.

Αυτή τη στιγμή, όσο γλαφυρά και να την διηγηθούμε, μόνο όποιος την έζησε ξέρει ότι είναι αληθινή. Όλοι οι υπόλοιποι την πιστεύουμε λόγω πίστης, όχι ευπιστίας, ειδικά όταν πρόκειται για πολλαπλές μαρτυρίες πάνω στο ίδιο περιστατικό, αλλά υπάρχουν και αυτοί που δεν θα πιστέψουν αν δεν δουν.

Δεκτή και αυτή η περίπτωση, αρκεί να βάζουμε πάντα σε παρένθεση με σεβασμό αυτά που ακούμε και δεν μπορούμε να πιστέψουμε και όχι να καταφερόμαστε εναντίον ενός θαύματος έχοντας σαν δεδομένο ότι ποτέ δεν έγινε εφόσον δεν το είδαμε.

Είπαμε, το κάθε θαύμα είναι προσωπική υπόθεση αλλά καθώς δεν υπάρχει κρυπτόν που να μη γίνει φανερό, πολλά τέτοια θαύματα βγαίνουν και στην δημοσιότητα.

 

Ευχόμαστε κάποτε να ζήσουν το δικό τους θαύμα και αυτοί που αμφιβάλλουν.

 

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ.

Ό επίσκοπος Κύρου Θεοδώρητος, ό όποιος έζησε τον Ε μ.Χ. αιώνα, διηγείται πώς μια φορά τον επισκέφθηκε ένας μοναχός, πού ερχόταν από πολύ μακριά. Τον έβαλε να ξεκουρασθή και να φάγη. Όταν έτρωγε ό μοναχός, παρατήρησε ότι χρησιμοποιούσε μόνο το αριστερό του χέρι και ότι το δεξί του ήταν τυλιγμένο με ένα παλιόρασο.
Ό επίσκοπος τον ρώτησε, όχι από περιέργεια άλλα από ενδιαφέρον, γιατί είναι τυλιγμένο το χέρι του και μάλιστα με ένα παλιόρασο τριμμένο, ενώ εφαίνετο από την όλη του ενδυμασία ότι δεν ήταν μοναχός ρακένδυτος. Μάλιστα, θέλησε να το τραβήξει για να δη, όπως υποψιαζόταν, αν υπήρχε κάποια πληγή στο χέρι του μονάχου, αλλά αυτός δεν τον άφησε και το σκέπασε γρήγορα, διότι άρχισε να βγαίνει αφόρητη δυσοσμία.
Κι ό μοναχός διηγήθηκε τα εξής στον επίσκοπο:
-Σεβασμιότατε, εγώ είχα μια μητέρα πολύ όμορφη, πάγκαλη, ή οποία, δυστυχώς, από πολύ νωρίς, άφ ότου χήρεψε, παρεσύρθη στον κακό δρόμο κι έγινε πόρνη. Λόγω δε της μεγάλης ωραιότατος πού είχε, απέκτησε πολύ μεγάλη “πελατεία” και έγινε πολύ πλούσια κι έτσι εγώ μεγάλωνα μέσα στη χλιδή και στα πλούτη.

ΣΑΝΤΑ ΚΛΑΟΥΣ VS ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗ

 



Για πρώτη φορά φέτος αυτός ο Άι Βασίλης φαντάζει τόσο ψεύτικος!

Όσο και το ψέμα το οποίο ζούμε καθημερινά.
 

 

Για πρώτη φορά φέτος η κρίση έφερε σε αντιπαράθεση την Αλήθεια με το ψέμα,

Όσο ζούσαμε βολεμένα, δεν αντιλαμβανόμασταν τι πιστεύαμε και τι λατρεύαμε.

 Ίσως γιατί τα 'χαμε όλα και δεν μας ενδιέφερε να σκεφτούμε παραπέρα.

Δεν μας ενδιέφερε να σκεφτούμε παραπέρα. Δεν ήταν αναγκαίο.
 

 

Πόσο ανούσια είναι τα στολίδια και τα φωτάκια όταν η χαρά λείπει από μέσα μας και τα παιδιά μας πεινάνε. Όταν δεν ξέρουμε πώς θα βγάλουμε την χρονιά και πώς θα πληρώσουμε το χαράτσι!
 Όταν με μαθηματική ακρίβεια αργοπεθαίνουμε από έλλειψη φαρμάκων και κρύο!

Διότι φάρμακα και θέρμανση έγιναν ακριβά και τα δύο.
Όταν δεν έχουμε για το νοίκι και τα παιδιά μας δεν έχουν παπούτσια!

 

 

Τι να σου κάνει αυτός ο Άι-Βασίλης της εμπορικότητας;
Ποια ευχή να πραγματοποιήσει;

Τον κάναμε και ολόσωμο φέτος!

Άλλο η φαντασία των παιδιών και άλλο η δική μας.

Εμείς, σε ποιον καταφεύγουμε όταν μας παίρνουν το σπίτι; όταν χάνουμε την δουλειά μας ή πτωχεύει η εταιρία μας; Όταν κοιμόμαστε κάτω από γέφυρες, σε παγκάκια, σε σταθμούς;
Όταν αρρωσταίνουν τα παιδιά μας ή οι ηλικιωμένοι γονείς μας και το σπίτι δεν έχει θέρμανση πλέον, αλλά ούτε και λεφτά για φάρμακα υπάρχουν.

 

 

 

Πόσο να αντέξει ο άνθρωπος;

Και, πόσο διαρκεί ένα ψέμα;

 

 

Μισό αιώνα; Λιγότερο; Περισσότερο;

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΠΟΛΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ!
*************************************************
Ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Στρειδᾶ στὴ Ι.Μ Σταυρονικήτα
(((του Ἀρχιμ. Νίκων Κουτσίδη))))

 Στήν Ἱερά Μονή Σταυρονικήτα ὑπάρχει μιά ψηφιδωτή εἰκόνα τοῦ Αγίου Νικολάου (προστάτου τῆς Μονῆς).
Στό μέτωπο τοῦ Αγίου ὑπάρχει κατά μῆκος σχισμή ὀκτώ ἑκατοστῶν, πάνω στήν ὁποία εἶχε φυτευθῆ ἕνα μεγάλο «ὄστρεο» κατά τό χρονικό διάστημα, πού ἡ εἰκόνα εἶχε μείνει στόν βυθό τῆς θάλασσας.
Ἔτσι ἡ εἰκόνα αὐτή ἔλαβε τήν προσηγορία: «Αγιος Νικόλαος ὁ Στρειδᾶς ἤ Ἀστρειδᾶς».
Ἡ παράδοση ἀναφέρει ὅτι «ἐξήχθη ἐκ τῆς θαλάσσης, ὑπό τῶν ἁλιέων τῆς Μονῆς κατά τούς χρόνους τῆς ἀνιδρύσεως αὐτῆς», κατά τύχη, μέ τά δίχτυά τους, μέ τό ὄστρακο πάνω στό μέτωπο τοῦ Αγίου Νικολάου.
Οἱ ἁλιεῖς προσπάθησαν ἐπιτηδείως νά ἀποκολλήσουν τό στρείδι ἀπό τό μέτωπο τοῦ Αγίου.
Μόλις ὅμως τό ξεκόλλησαν, στό μέτωπο τοῦ Αγίου ἐφάνη αἷμα, πού μέχρι σήμερα φαίνεται καί βεβαιώνει τό θαῦμα.

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ

 

Έτσι τον γνώρισα για πρώτη φορά σε ένα παρεκκλήσι του, στην περιοχή που ζούσα, στο Μαρούσι.

Ήταν δίπλα μας καιρό και δεν το είχαμε αντιληφθεί.

Το εκκλησάκι, πάντα κλειστό.

Κάποτε είδαμε να ανάβουν τα καντήλια. Πιάσαμε κουβέντα με τις κυρίες που το φρόντιζαν, γνωριστήκαμε και έτσι μπορέσαμε να μπούμε μέσα, καθώς ήταν πάντα κλειδωμένο.

 

Σιγά σιγά η κίνηση στο εκκλησάκι μεγάλωνε, το ίδιο και η παρουσία του στην ζωή μας.

Ποτέ δεν μας άφησε και είμαστε ευγνώμονες γι' αυτό.

 

Τα θαύματά του τα είδε όλη η συνοικία της Ν. Λέσβου στην καθημερινή της ζωή.

 

 

 

Ένα κοριτσάκι, πολύ κοντά στο σπίτι μας και 100 μέτρα από το εκκλησάκι του αγίου, καθόταν με την θεία της στην κουζίνα του σπιτιού τους, στον 3ο. όροφο μιας πολυκατοικίας.

Το κοριτσάκι, 3 ετών τότε, κάποια στιγμή κοίταξε έξω, στο μπαλκόνι, άρχισε να δείχνει με το δαχτυλάκι του και να λέει "Κοίτα, παππούλης!Παππούλης!".

Η θεία γύρισε να κοιτάξει, νομίζοντας ότι το παιδί είχε δει τον παππού του ο οποίος ζούσε μαζί τους.

Όμως ο παππούς δεν ήταν καν σπίτι εκείνη την ώρα.

Και στο μπαλκόνι δεν ήταν κανείς. Το παιδί όμως συνέχιζε να δείχνει.

Η θεία κατάλαβε ότι επρόκειτο για υπερφυσικό γεγονός.

Πήρε το κοριτσάκι στο δωμάτιο με τις εικόνες και την ρώτησε:

"Ποιος παππούλης ήταν; Μήπως αυτός;" και της δείχνει τον Χριστό.

"Όχι", απαντά το κοριτσάκι.

Στην συνέχεια της έδειξε άλλους αγίους, αλλά η απάντηση ήταν πάντα ΟΧΙ.

Φθάνει και στον άγιο Νεκτάριο. "Μήπως αυτός;" "ΝΑΙ!".

 

Η πολύ ευλαβής κυρία Γεωργία που με τα χέρια της και τα τρεχάματά της ο ναός ομόρφηνε όσο ζούσε και είχε κάθε βράδυ τα καντήλια του αναμμένα, μου διηγήθηκε άλλο περιστατικό.

Θα το αναφέρω όπως το θυμάμαι:

 

Στην Αμερική, τα μέλη μιας κοινότητας ελληνοαμερικάνων είχαν φτιάξει μία μικρή εκκλησία αλλά δεν είχαν παππά.

Ζήτησαν από την Εκκλησία της Ελλάδος έναν ιερέα, αλλά το αίτημά τους άργησε να εισακουσθεί. Κάποια μέρα έφθασε ένας ηλικιωμένος ιερέας να τους λειτουργήσει.

Η λειτουργία μαζί του ήταν θαυμάσια. Στο τέλος έφαγαν μαζί σε κοινή τράπεζα.

Κάποια στιγμή τον ρώτησαν: "Θα μείνετε μαζί μας πάτερ;"

"Εγώ πρέπει να φύγω", τους είπε, "αλλά θα έλθει άλλος ιερέας να σας λειτουργήσει. Όταν έλθετε Ελλάδα, να έλθετε στο σπίτι μου"

"Πού είναι το σπίτι σας, πάτερ;"

"Στην Αίγινα"

Στην συνέχεια έφυγε.

Πράγματι, ήλθε από την Ελλάδα μόνιμος ιερέας να αναλάβει την ενορία.

Την επόμενη χρονιά η κοινότητα αυτή πήγε εκδρομή στην Ελλάδα και φυσικά πήγαν και στο μεγάλο προσκύνημα της Μονής Αγίας Τριάδος ή, αλλιώς, της μονής του Αγίου Νεκταρίου, στην Αίγινα.

Εκεί, όταν πήγαν να προσκυνήσουν την εικόνα του αγίου, άρχισαν τα ξεφωνητά.

Ο άγιος της εικόνας ήταν ο ιερέας που τους είχε λειτουργήσει στην Αμερική.

Δεν ήξεραν ότι ο άγιος, όσους καλούσε να τον επισκεφθούν, τους έλεγε χαρακτηριστικά:

"Έλα στο σπίτι μου" ή "Το σπίτι μου δεν έχει καφέ" κλπ.

Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

 
 

Ένα βιβλίο που θεωρώ ότι ο καθένας μας πρέπει να διαβάσει

και να το διηγούμαστε και στα παιδιά μας.

Άγιος Νεκτάριος - O άγιος του αιώνα μας

Το βιβλίο του Σώτου Χονδρόπουλου
 

 

Πρόκειται για ένα απο τα best sellers της θεολογικής βιβλιογραφίας. Η επιτυχία του και κατ' επέκταση οι πωλήσεις του μεγάλες. Μεταφράστηκε και σε Αγγλικά και Γαλλικά. Γενικά ένιωθες ότι διάβαζες ένα διήγημα και όχι ένα "συνηθισμένο" γεροντίστικο, απρόσιτο και συχνά υπερβολικό συναξαριστή. Πλήθος συναισθημάτων σε διακατέχει διαβάζοντας το βιβλίο και μαθαίνοντας για τη ζωή του μεγάλου και πολυτάραχου αυτού αγίου. Δεν μπορώ να ξεχάσω μια περίπτωση όταν ένας γνωστός μας στην οικογένεια παρότρυνε να διαβάσει το βιβλίο μια κυρία που όχι απλώς δεν είχε σχέση με την εκκλησία, αλλά θα μπορούσα να πώ πως ήταν αρκετά εχθρική κιόλας, το βιβλίο το...

"ξετίναξε" σε μια μέρα. Νομίζω πως πραγματικά αξίζει.

Ήταν δεν ήταν 8 χρονών. Κάθε μέρα προσευχόταν μαζί με τη γιαγιά του. Όταν εκείνη έλεγε τον Ν΄ ψαλμό και έφτανε στο σημείο: «Διδάξω ανόμους τας οδούς σου και ασεβείς επί Σε επιστρέψουσι», ο μικρός έκλεινε με το χεράκι του το στόμα της γιαγιάς και το έλεγε αυτός.

ΠΟΣΟ ΖΥΓΙΖΕΙ ΣΕ ΧΡΥΣΑΦΙ Η ΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗΣ;

Μεταφέρω αυτούσια μία ανάρτηση που είδα στο ιστολόγιο Ι.Ν. Αγίου Χαραλάμπους Κρύα Ιτεών Πατρών. Ένα από τα θαύματα της Θείας Λειτουργίας που μπορούν να συμβούν ανά πάσα στιγμή στην ζωή μας.

 

Ο ΕΥΛΑΒΗΣ ΙΕΡΕΥΣ, Ο ΕΜΠΟΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

 

Περὶ τῆς μνημονεύσεως
κατὰ τὴν ἱερὰ Προσκομιδὴ

Κάποιος εὐλαβὴς Ἱερεύς, σύγχρονος τοῦ Μ. Βασιλείου, λόγω κάποιων περιστάσεων μπῆκε σὲ χρέη καὶ τὰ χρέη αὐτὰ σὺν τῷ χρόνο αὐξήθηκαν καὶ οἱ πιστωτὲς τὸν ἐνοχλοῦν γιὰ τὸν χρέος του.

Αὐτὸ τὸν ἀνάγκασε νὰ στραφεῖ καὶ νὰ ζητήσει βοήθεια σὲ κάποιον κοντινὸ καὶ γνωστό του ἔμπορο, ὁ ὁποῖος, εἰσακούοντας τὸ αἴτημά του, τοῦ ἔδωσε 500 χρυσὰ νομίσματα μὲ τὰ ὁποία ὁ ἱερεὺς ξεπλήρωσε τὸ χρέος του. Πρὸς ἱκανοποίηση τοῦ ἐμπόρου ὁ ἱερεὺς τοῦ ὑποσχέθηκε νὰ μνημονεύει τὸ ὄνομά του καὶ τὸ ὄνομα τῶν συγγενῶν του ὑπὲρ ὑγείας καὶ ὑπὲρ ἀναπαύσεως στὴν Προσκομιδὴ γιὰ ὅλη του τὴ ζωή.

ΝΑ ΠΩΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΟΞΕΝΙΑ!

 
Συζητήσεις για γάμο; Αναζήτηση για ταιριαστό σύντροφο; Υπάρχουν τρόποι και τρόποι. Ένας, ο πιο αποτελεσματικός κατά την γνώμη μου, είναι η προσευχή. Το περιστατικό που περιγράφεται είναι πραγματικό αν και παράδοξο. Σημειωτέον ότι το πρόσωπο που τα περιγράφει ήταν παραδομένο από μικρή ηλικία στην προσευχή, οπότε το υπερφυσικό αυτό γεγονός δεν συνέβει τυχαία.

Διηγήθηκε η γιαγιά Λαμπρινή: «Η κόρη μου Σταθούλα είχε περάσει τα δεκαοχτώ της και ήταν καιρός για παντρειά. Άρχισαν τα προξενιά, αλλά δεν με ανέπαυαν οι γαμπροί. Ήταν ευκατάστατοι, καλοί άνθρωποι, αλλά με σεσαλευμένη καθαρότητα. Εκείνα τα χρόνια δεν είχε τόσο λόγο η νύφη για την επιλογή του γαμπρού και επειδή είχα την μέριμνα του γαμπρού ήθελα πρώτα απ’ όλα να είναι καθαρός, αγνός. Η Σταθούλα δεν είχε κλίσει για καλογερική όπως εγώ και έπρεπε να βρεθεί γαμπρός. Μια μέρα το βράδυ που πήγα στο κρεβάτι να κοιμηθώ, πήρα ως συνήθως να διαβάσω ένα βιβλίο και ήμουν στενοχωρημένη γιατί δεν βρισκόταν ο γαμπρός. Ο άνδρας μου κοιμόταν χωριστά για μην τον ενοχλώ. Μόλις είχε πάρει ο ύπνος τον άνδρα μου, άνοιξε το παράθυρο μόνο του και μπήκε ο φύλακας Άγγελός μου.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ, Ο ΣΥΜΕΩΝ ΕΙΜΑΙ...ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ΣΥΜΕΩΝ, Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΜΑΙ...

Καλημέρα Χριστέ μου…

 

Το 1922 ήρθε από την Μικρασία με τους πρόσφυγες ένα ορφανό Ελληνόπουλο, ονόματι Συμεών. Εγκαταστάθηκε στο Πειραιά σε μια παραγκούλα και εκεί μόνο του. Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο, μεταφέροντας πράγματα στο λιμάνι.