ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΕΣ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

Μέσα στα σχέδια του Θεού δεν είναι η μοναξιά...

ούτε η ζωή χωρίς φίλους...

Ελάτε μαζί μας στον κόσμο του ΜΑΖΙ ΧΕΡΙ-ΧΕΡΙ για να βαδίσουμε μαζί, να χαρούμε μαζί και να αντιμετωπίσουμε μαζί όλα τα δύσκολα. Με έναν άλλο τρόπο σκέψης, σε μια άλλη διάσταση για να ζήσουμε το θαύμα.

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ "ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙ"

Το διάβασα στο ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙ και μου άρεσε το μήνυμα,

όπως και όλα τα μηνύματα που μας περνάει:

 

Κάνε το Καλό ...

Όλο και πιο πολλοί χτυπάνε την πόρτα σου για βοήθεια.
Με διάφορους τρόπους και διάφοροι άνθρωποι.
Δύσκολοι καιροί. Ο καθένας μας βοηθάει, όπως μπορεί.



Ο καθένας μας βοηθάει, όπως μπορεί.

Κι αυτοί που ζητάνε, είναι Πακιστανοί, Αιγύπτιοι, Έλληνες....
Και ζητάνε απ' όλα. Ρούχα, φαγητό, λεφτάκια, δουλειά.
Κι έχουν ένα ύφος, όλο πόνο.
Κι' ούτε ξέρω αν ο πόνος είναι αληθινός ή ψεύτικος.
Πολλές φορές θέλω να αποφύγω να δώσω, αλλά ντρέπομαι. Τις περισσότερες φορές κάτι δίνω.
Πάντα όμως με πιάνει μια αμφιβολία.
Μήπως με εκμεταλλεύονται; Μήπως συνεννοούνται μεταξύ τους και έρχονται για "βοήθεια".
Δίνω το κάτι τις μου και ζορίζομαι.
Μισερή βοήθεια μου φαίνεται.
Λειψή.
Ούτε ξέρω τι να κάνω.
Βασανίζομαι, ανάμεσα στο Καλό και το σωστό.
Δίνω και έχω ενοχές.
Ούτε με την καρδιά μου δίνω, ούτε αρνιέμαι να δώσω.

Πήγαμε μια κοντινή εκδρομούλα, σ' ένα μοναστήρι.
Σ' ένα παγκάκι έξω από το μοναστήρι ήταν ένας καλόγερος.
Λιγνός, κάτισχνος δηλαδή, μου φάνηκε μεγάλος στην ηλικία. Ένα ράσο φορούσε, μ' ένα σχοινί στη μέση.
Κάπου ήταν προσηλωμένος, σαν προσεύχονταν.
Πήγα κοντά του, γύρισε και με κοίταξε, μ' ένα βλέμμα διαπεραστικό, φωτιές έβγαζαν τα μάτια του.
Είδα ότι δεν ήταν πολύ μεγάλος. Κοιταχτήκαμε. Το πρόσωπο του έλαμπε στο Φως. Ίσως να ήταν ο ήλιος που χτύπαγε πάνω του.
-- Κάθισε, μου είπε.
Σαν να γνωριζόμασταν από χρόνια, άρχισα να του μιλάω, του είπα το ζόρι μου, αυτό με τις "βοήθειες", αυτό που είπα παραπάνω.
-- Εσύ να δίνεις, μου είπε, άμα μπορείς, να δίνεις.
Μη σε νοιάζει. Δεν πειράζει, αν σε εκμεταλλεύεται.
Τ' ακούς; ΔΕΝ ΠΕΙΡΆΖΕΙ.
....
Έφυγα και πήγα να βρω τους άλλους. Είχα χαρά.
Μεγάλη ΧΑΡΑ. Σαν να ελευθερώθηκα.
Όχι «σαν», ΕΛΕΥΘΕΡΏΘΗΚΑ. Άμα μπορώ, δίνω. Τόσο απλό.
Πριν μπω στο μοναστήρι, γύρισα να τον δω.
Δεν ήταν κανείς στο παγκάκι.

Το χαμομηλάκι


www.hamomilaki.gr

6 σχόλια:

Ιερός Ναός Αγίου Χαραλάμπους είπε...

Πολύ ωραία ανάρτηση. Διδακτικότατο!
Τελικά ο Θεός μας δίνει απαντήσεις σε όλους τους λογισμούς μας. Φτάνει εμείς να Τον βάζουμε μέσα στη ζωή μας και να Τον αφήνουμε να την κατευθύνει!!!

Eleni Di. είπε...

Την ευχή σας, πάτερ! Εσείς αυτό το βιώνετε κάθε μέρα. Κάπου κάπου και εμείς. Χρόνια Πολλά στην Πάτρα σήμερα. Μεγάλη χαρά και γιορτή!

Ιερός Ναός Αγίου Χαραλάμπους είπε...

Ευχαριστούμε πολύ. Ο Άγιος Ανδρέας βοήθεια όλου του κόσμου.
Βεβαίως έχετε κι εσείς μεγάλο μερίδιο στη σημερινή γιορτή μια που στην Ι.Μ. Μηλαπηδιάς, στα Περατάτα, φυλάσσεται το πέλμα του Πρωτοκλήτου. Μεγάλη ευλογία λοιπόν και για τους Κεφαλλήνες!

Eleni Di. είπε...

Οπωσδήποτε μοιραζόμαστε και εμείς την ίδια ευλογία. Αλλά και στην Πάτρα όταν προσκυνάμε, η χαρά ειναι μεγάλη.

hamomilaki. Gr είπε...

Ευχαριστούμε πολύ Ελένη για την τιμή που μας κάνεις να αναδημοσιεύσεις το κειμενάκι.

Να είσαι πάντα καλά και Καλά Χριστούγεννα :-)

Eleni Di. είπε...

Η τιμή είναι πάντα δική μου να αναδημοσιεύω κάτι από το πολύτιμο περιεχόμενό σας. Ευχαριστώ.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...